Valentijnsdag

Voor zover ik weet, is Valentijnsdag bedoeld om een geheime liefde te laten weten dat je hem/haar leuk vindt. En dan bij voorkeur anoniem. Een klein briefje, een kaart, heel misschien een bosje bloemen, maar zeker niet het marketing festijn wat het tegenwoordig is. Hoe duurder het kado, des te meer liefde je voor de ander voelt, zo lijkt het wel. Ik weet nog goed dat ik de kwetsbare leeftijd van 14 had, en dat mijn twee grote zussen het leuk leek om mij op Valentijnsdag beet te nemen. Dat is goed gelukt, want anders zou ik er nu niet over schrijven…Ik vond toen een jongen leuk op school, in mijn ogen de stoerste, knapste en meest populaire en daarmee ook volstrekt onbereikbaar. Het feit dat ik best nerd was, droeg ook niet echt bij aan de situatie. Enniewee. Die middag op 14 februari ging de deurbel en werd er een bos bloemen bezorgd. Voor mij! Voor mij? Ja, voor mij. Alleen al het feit dat ze voor mij waren, bracht mij in een euforische stemming, maar toen ik het kaartje las, werd ik paars. In een typisch jongenshandschrift stond er iets persoonlijks geschreven (waarschijnlijk iets in de trend van ‘ik vind je leuk’) en ondertekend met, jawel, de naam van mijn stoere bink. Mijn zussen waren in de buurt en dikten het geheel uiteraard nog even extra aan door te joelen en mee blij te zijn. Met mijn paarse hoofd en inmiddels waarschijnlijk ook kloppende hart en klotsoksels, nam ik de bloemen aan en kon de gehele situatie maar nét aan. Het wonderlijke aan dit alles: ik geloofde het volledig. Geen moment van twijfel. Die bloemen waren voor mij, van hém. Mijn zussen hebben mij, ik denk, na een half uur uit mijn roze droom doen ontwaken door te zeggen dat zij de bloemen hadden gekocht en het kaartje hadden geschreven. En een lol dat ze hadden…Tja, ik kan er nu ook heel hard om lachen en maar toen niet. Wat mij bezielde om hun over mijn geheime liefde te vertellen…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares