Van stilte naar stad

Na de tweede dag trekking slapen we nog één nachtje in de eco lodge, waar een heerlijke massage op mij wacht. James kiest voor een tweede herbal bad, in zijn onderbroek dit keer, want hij is zijn zwembroek vergeten. Sinds ik al enige tijd het sportieve niveau van een pinda heb, hebben mijn benen best te lijden gehad van de twee dagen wandelen. Mijn kuiten zijn behoorlijk aan het muiten. Spierpijn! Dat is lang geleden…..Het paard is er helaas nog, en die houd ik angstvallig (op het frusterige af) op afstand. James draagt nu mijn (te kleine) oranje fleeze jack, want wellicht dat het paard niet van oranje houdt. Het zou zomaar kunnen. James ziet er in dat jack én zijn pyamabroek ongelofelijk charmant uit. Laat ik maar niet zeggen dat hij daaronder zijn sokken in zijn slippers aanheeft. De tocht zit er op, we gaan weer terug naar de grote stad. Ik ben geneigd te schrijven naar “de bewoonde wereld” maar dit is niet waar. Ook hier in het noorden wonen er mensen, het is alleen op een totaal andere manier dan dat ik gewend ben. En ook op een totaal andere manier dat ze dat in de stad Hanoi gewend zijn. Hetzelfde land, maar twee werelden van verschil. Zon en maan, samen in één heelal, maar heel ver van elkaar verwijderd. Waar we hier omarmd zijn door de stilte, de natuur, haardvuren en weinig tot geen prikkels, gaan we nu weer terug naar een intense onhelzing van drukte, lawaai, een paar miljoen scooters, veel mensen én uiteraard ook toeristen. Daar ben ik soms allergisch voor, merk ik. Met name de Nederlanders zijn werkelijk overal. Het aangenaamste van weer terug zijn in de stad is onze hotelkamer. Ja, ik houd van comfort, ik geef het eerlijk toe. Niets zo lekker als een groot bed en van die witte knisperige schone hotellakens. Onze eerste avond terug in de stad en James zit aan de pizza en ik aan de soep en salade. Met ‘Last christmas’ van Wham op de achtergrond kom  ik zowaar even in een kerststemming. Ik zit swingend op mijn stoel en zing heel zachtjes mee…..

Onze gastheer voor de lunch tijdens tweede dag van de trekking. Opa van 82 met zijn achterkeinkind.
door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares