Waardevol doen

Zondag was een dag dat ik geen afspraken had. Ik had er eentje, maar die ging niet door. Jeetje, zo gaat mijn hoofd, een hele dag niets, dat komt niet vaak voor. Wat zal ik eens gaan doen, is dan de eerste vraag die bij me opkomt.  De plaatjes en verwachtingen in hoe mijn dag eruit gaat zien stromen binnen.  Ik laat ze gaan. Deze dag voelt anders, alsof ik even niets hoef te doen, behalve dan te zijn. Tja, en wat doe je dan….Ik wil iemand bellen om af te spreken, maar doe dit niet. Het voelt als een afleiding, om een stukje alleen zijn niet te hoeven voelen. Iets eten dan? Laat de dag maar naar jou toe komen, zeg ik tegen mezelf, in plaats van dat jij de dag in een controlerende omarming neemt. Ik ga naar de wasserette, mijn uitje van de week, en een vriendin appt of ze kan bellen, natuurlijk kan dat. Ik wandel en bel, terwijl ik wacht op mijn was. Ik realiseer mij dat ik mijn gevoel van eigenwaarde nog erg toeken aan wat ik doe. Is werken een doen waar ik meer belang en waarde aan hecht of is alles even belangrijk in mijn leven? Zijn de projecten die ik doe en de blogs die ik schrijf belangrijker dan het schoonmaken van mijn douche? Mooie vraag om jezelf zo afentoe te stellen. Ik lees de blog van Johan Goossens in het Parool over zijn schuldig voelen als hij te weinig doet. Laat staan als hij niets doet. Herkenbaar, en zelfs met vakantie is het een uitdaging. We willen ons nuttig voelen, maar wat is dat dan? Moet je dan een medemens redden of ben je ook nuttig gewoon omdat je hier op aarde rondloopt? Ben ik nuttiger als ik doe of ben ik ook van nut als ik simpelweg ben? De meeste dagen ben ik heel productief, werk, projecten, schrijven, dingen afronden, een betaling doen en een meeting. Of van die dingen die ik al heel lang moet doen maar uitstel. En als je ze dan doet, dan voelt dat extra ..tja, nuttig? Van waarde? Maar waarom wil ik altijd wat te doen hebben? Ik ga naar het park, zonder reden, en geniet van het zitten op een bankje in de zon. Ik maak een kletsje, ik loop wat rond en denk na over wat mijn waarde is. Ik zie een man op een leren bank liggen met overal ballonnen. Grappig, een bank midden op het gras. Zou hij zijn roes uitslapen van de avond ervoor? Deze man is net zo waardevol als ik. Hij doet een tukje op de bank, ik loop een rondje. Beide doen we iets, maar wat we doen is anders. Zo maken we allemaal keuzes in wat we doen. Terwijl de ochtend overgaat in de middag laat ik de controle steeds meer los.  Ik merk dat er van alles naar mij toekomt. Zonder iets te moeten doen, doe ik van alles. Heb ik überhaupt controle? Maar het doen komt niet vanuit het moeten doen, maar vanuit een impuls van binnenuit. Ik ervaar dat er voor alles het juiste moment is. En in deze zondag zit er ook voldoende ruimte voor even niets. Het zijn die momenten die ik soms kan omarmen maar die ik soms ook met afleiding wil bedekken. Mijn eigenwaarde is niet uit te drukken in geld, zoals we dit met producten doen. Mijn eigenwaarde is ook niet uit te drukken in wat ik doe of hoeveel ik doe. Mijn waarde komt van veel dieper en is niet iets wat door buitenaf wordt bepaald of bevestigd. Het voelt als iets wat ik zelf mag koesteren.  Het is een kwaliteit die niet is uit te drukken in doen.  En zo werd mijn zondag een dag van verdiepen, de verkering met mezelf verdiepen. Hoe meer ik verdiep, zonder iets te doen, des te meer ik in contact kom met mijn waarde. Als ik vanuit die eigenwaarde dingen doe, en soms kan dat heel veel zijn, dan is de kwaliteit stukken waardevoller. Dan is het niet doen om het doen, maar is het waardevol doen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares