Vasten

Terwijl miljoenen mensen wereldwijd sinds 6 juni aan de ramadan doen, heb ik gisteren de keuze gemaakt om één dag te vasten. Een idee waar ik al een paar dagen mee rond liep en waarvan ik eigenlijk dacht: hou ik dat wel vol? Ik kom er steeds meer achter dat mijn relatie met mezelf wordt gereflecteerd in mijn relatie met voeding. Hoe ik eet, wat ik eet en hoe vaak ik eet, zegt alles over mij en mijn eigen relatie. Als ik niet in connectie ben met mezelf, wil ik eten, en ervaar ik een afhankelijkheid. De afgelopen weken ben ik weer meer aan het snacken en dingen aan het eten die ik niet nodig heb. Ik voel me dan soms net een junk. Want ja, ook die huist in mij. Ik spuit geen heroïne, maar ik eet pinda’s. Ik eet voeding die mij verdoofd en die ervoor zorgt dat er een deken over mijn bewustzijn en gevoelens wordt gelegd. Dit kan frustratie of verdriet zijn, maar juist ook als ik goed in mijn vel zit. Ik voel dan hoe groots ik ben en wat mijn potentie is en dan komt de junk in mij die zegt: even wat dimmen Mariette, zo is het wel genoeg. Hallo pinda’s en/of tortilla chips! Gisteren heb ik dus de hele dag niets gegeten, omdat ik graag de connectie met mezelf wil verdiepen. Vasten heeft voor mij niets met een geloofsovertuiging te maken. Ik doe het ook niet omdat ik mensen die honger hebben zielig vind, omdat ik wil afvallen of om iets aan mezelf te bewijzen. Gisteren heb ik niets gegeten omdat ik klaar ben voor een nieuwe verdieping en meer waarheid. Het valt me op wat voor rol eten in mijn en ieders leven speelt. Als ik zo om mij heen kijk, dan zijn we behoorlijk ver weg geraakt van de ware betekenis van eten. We eten allang niet meer om ons te voeden, maar om onszelf af te leiden, te stimuleren en te verdoven. Het mooie is, het vasten viel me mee. Ik heb geen cravings gehad, heb niet naar mijn potje met zonnebloempitten zitten staren (zal ik ze eten, zal ik ze niet eten, zal ik ze eten, zal ik ze niet eten….) en had ook geen visualisaties over pinda’s. Ik voelde me rustig, bij mezelf, aanwezig in het moment en ervaarde meer ruimte, omdat ik niet bezig was met eten (wat zal ik gaan eten, boodschappen doen, eten klaar maken). Ik hoefde niet na te denken over eten, omdat ik besloten had om niet te eten. Eigenlijk heel simpel. Er waren zeker dingen om te voelen en die heb ik gewoon gevoeld. Ook voelde ik me afentoe wat slap en licht in mijn  hoofd, maar dat was geen reden om iets te gaan eten. Ik had namelijk geen honger. Vandaag heb ik een lange dag op werk en ik ben benieuwd hoe dat zal zijn. Ik heb overheerlijke soep mee. Soms is het stil achter de receptie en dan komt de verveling om de hoek kijken. Een uitgelezen moment om te gaan snacken. Ik ben van plan om van deze hele week een vasten week te maken. Vasten omvat namelijk zoveel meer dan alleen niet, minder of anders eten. Het is een ontdekkingstocht met mezelf, waarbij ik dingen los mag laten waar ik me nog aan vast houd. Het mooie is, vasten is ook een vorm van verbinden. Ik heb nu twee vriendinnen die mee doen, ieder op hun eigen manier. Dit inspireert en ondersteunt, waardoor het vasten niet een individueel proces, maar een gedeeld proces wordt.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares