Verantwoordelijkheid

Ik weet nog goed, jaren geleden, toen mijn leeftijd nog met een ‘2’ begon, ging ik voor het eerst naar healer Kees in Amsterdam. Ik kwam te laat, wat een uiting was van behoorlijk wat interne weerstand, en ging bij hem op tafel liggen. Ik zal nooit vergeten wat hij zei, iets wat me altijd is bij gebleven, en dat is: wanneer ga je ophouden met je ouders de schuld te geven? Ik vond Kees toen even heel irritant en wilde het liefste nooit meer terugkomen, maar die vraag heeft bij mij een zaadje gepland. Ik vond het heerlijk om alles en iedereen buiten mezelf de schuld te geven. Ik had het nooit gedaan, nee, altijd iets of iemand buiten mijzelf was verantwoordelijk voor mijn situatie, mijn humeur, mijn emoties, het stuklopen van relaties, irritaties, het feit dat een jongen nooit meer terugbelde, een natte broek op de fiets, liefdesverdriet, fysieke klachten, dat ik me niet gehoord en gezien voelde, en ga zo maar door. Na die sessie is daar, stap voor stap, iets in veranderd. Maar nog steeds vond ik het heerlijk om een deel van de verantwoordelijkheid voor hoe mijn leven verliep, bij iets buiten mezelf te leggen. Tot een aantal jaren geleden. Ik ben geïnspireerd geraakt en heb geleerd dat ik zelf keuzes maak, en dat ik in elk moment kan kiezen waar ik voor kies, en dan met name ook hoe ik reageer op een bepaalde situatie. Wat is mijn aandeel erin, waar ligt mijn verantwoordelijkheid en wat zeggen mijn reacties en emoties over mij. Waar ik altijd graag anderen (of het weer!) de schuld gaf van hoe mijn dag was, of hoe ik me voelde, merk ik nu hoe geweldig het is om volledige verantwoordelijkheid te nemen voor alles wat er in mijn leven gebeurt. Al die tijd die ik vroeger kwijt was aan klagen, dagen van emoties en mezelf de put in praten, maken nu plaats voor daadkracht, voor mezelf gaan staan en weten dat ik in elke situatie iets te leren heb. En dat ik er zelf een aandeel in heb. Waar in mijn leven neem ik nog niet volledig de verantwoordelijkheid en wat zegt dit over mij, is een vraag die mij momenteel bezig houdt. Ik houd daarbij in gedachte dat het leven nooit tegen mij is, maar altijd vóór. Voor mij is er niet zoiets als met het verkeerde been uit bed stappen. Ik kies namelijk zelf of ik dit met mijn rechter of mijn linkerbeen doe.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares