Verantwoordelijkheid

Verantwoordelijkheid, een woord dat ik lange tijd vermeden heb in mijn leven, en alles behalve favoriet was. We krijgen het mee vanuit thuis, of eigenlijk al eerder, met onze geboorte, maar nemen we het ook? Voor mij voelde het altijd zwaar, als veel, niet leuk en ik legde het liever bij anderen neer. Anderen de schuld geven, klagen, je kracht weggeven, je klein houden en dingen complex maken, allemaal geweldige manieren om onder verantwoordelijkheid uit te komen. Tuurlijk, ik nam en neem mijn verantwoordelijkheid wel, maar altijd tot op zekere comfortabele hoogte. Zolang mijn hoofd maar niet te ver boven het korenveld uitstak. Maar wat is het eigenlijk, verantwoordelijkheid, en waar zijn we dan verantwoordelijk voor? Ja, voor onszelf, in alles wat we zijn, doen, zeggen, ondernemen, denken, voelen en de keuzes die we maken. Elke stap die we zetten draagt onze eigen verantwoordelijkheid. En om dit te leven is al een behoorlijke oefening, elke dag weer. Als mijn stap onzeker is, wiebelig, niet steady, gevuld is met emoties, en gedachtes over gisteren of morgen, dan is dat mijn verantwoordelijkheid. Dan is het mijn verantwoordelijkheid om bij mij mijn volgende stap een andere keuze te maken. Zwaar? Ja, dat vond ik lange tijd zwaar, maar ik kan nu zien hoe licht en ook fijn dit eigenlijk is. Ik vond het altijd zwaar, omdat het over mij ging. Ik betrok het altijd op mezelf, op mijn leven, op hoe het voor mij was en wat het resultaat voor mij zou zijn. Maar kan het zijn dat er ook zoiets als een universele verantwoordelijkheid is, die veel verder reikt dan mijn mooie lieve ik? Een verantwoordelijkheid die verder reikt dan mijn eigen leven, maar op alles en iedereen om mij heen. Ik vind het soms nog steeds spannend om die hoge boom te zijn, want ja, dan kan je veel wind vangen. Maar met mijn geboorte heb ik een verantwoordelijkheid mee gekregen om vol mij te zijn, in alles wat ik doe. En dat hebben we allemaal. Als ik niet alles breng, wat ik heb mee gekregen, dan neem ik niet mijn verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid krijgt voor mij iets veel luchtigers, zodra het niet meer over mij gaat. Wetende dat met elke stap die ik zet, elke ontmoeting die ik heb, elke actie die ik onderneem, alles wat uit mijn mond komt, het om iedereen gaat. En dus niet alleen om mij. Hoe mooi is dat? Voor mij is verantwoordelijkheid een hele andere betekenis aan het krijgen. Een verschuiving van persoonlijke verantwoordelijkheid naar universele verantwoordelijkheid. Ja, zeker nog spannend hier en daar, en die wind kan soms best sterk zijn, maar absoluut de moeite waard. Niet alleen om ik het waard ben, maar juist omdat iederéén het waard is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares