Verborgen leed

Onlangs heb ik een aantal interviews gedaan waarbij de thema’s leven en dood een prominente rol speelden. Leven en dood, maar ook verborgen leed. Zo sprak ik een vrouw die zich inzet voor getraumatiseerde vrouwen die ongewenst zwanger zijn en vrouwen die hun kind te vondeling willen leggen. Als kind wilde deze vrouw later een weeshuis beginnen in Afrika, totdat ze er achter kwam dat er in Nederland ook voldoende leed is. Hiervoor hoefde ze niet naar Afrika. De vraag is echter: zien we dit leed en willen we dit leed zien? Die vraag bleef bij mij hangen. Ook ik heb grote dromen gehad waarbij ik de wereld wilde redden en dacht dat dit alleen in verre oorden kon. Maar ook ik ben erachter gekomen dat er heel dichtbij, vaak in je eigen straat, voldoende leed is waar we niet van op de hoogte zijn. Of willen zijn.

Zo sprak ik ook een patholoog die met zijn nieuwe initiatief mensen in Nederland wil helpen van wie dierbare familieleden zijn overleden, waarvan de doodsoorzaak onbekend is. Zo ontmoet hij mensen die al dertig jaar met onzekerheid leven, omdat ze niet weten hoe hun moeder is overleden. Dertig jaar verborgen leed. Ook sprak ik een vrouw die een bijzondere herdenking organiseert op 1 mei, Ereveld Vol Leven genaamd, waarbij oorlogsslachtoffers herdacht worden door representanten bij hun graf te plaatsen. Mensen van vlees en bloed, die dezelfde leeftijd hebben als de persoon die in het graf liggen. We spraken over rouwen, en hoe diep het verdriet zit bij mensen die een dierbare hebben verloren via oorlogsgeweld. We vergeten vaak dat er in al die graven mensen liggen, waar door heel veel mensen heel veel van gehouden is.

Een paar dagen geleden mailde ik een vrouw met het verzoek voor een telefonisch interview. Ik kreeg terug dat ze graag mee zou willen doen, maar dat ze niet durft te bellen. Hier was ik even stil van. Een angst om te bellen, hier was ik nog nooit mee in aanraking geweest. Ook dat is verborgen leed, want je hebt niet zomaar een angst om te bellen. Al deze momenten hebben me doen beseffen hoeveel leed er is, groot en klein, zichtbaar maar vooral ook onzichtbaar. Als ik hoor dat er elke week in Nederland een kind overlijdt door mishandeling, dat er honderden mensen rondlopen die niet weten hoe hun dierbare is overleden en dat er in Loenen een oorlogsbegraafplaats is, die onlangs extra ruimte vrij moest maken voor nieuwe graven, laat mij dit zien hoeveel leed er is in Nederland. We zeggen weleens dat we een klein kikkerlandje zijn, maar dit zegt niets over het leed wat er dagelijks plaatsvindt achter de gesloten deuren van al onze huizen én achter de maskers die we geneigd zijn om op te zetten, omdat het wellicht te pijnlijk is om ons leed te voelen of omdat we denken dat we er helemaal alleen voor staan.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares