Verkering met je lichaam

Wat zegt de relatie die ik met mezelf heb over mijn relatie met eten? Een leuke en boeiende vraag, die ik mezelf nooit heb gesteld. De focus was lange tijd op eten, wat ik eet, hoeveel ik eet en wanneer ik eet, en nooit op mij. Terwijl mijn relatie met mezelf de basis is voor al mijn relaties, dus ook met eten. Ik heb lange tijd geworsteld met eten en had er een haat liefdesverhouding mee. Ergens halverwege mijn pubertijd is er een angst ingekropen dat ik ’te dik’ zou zijn (vrijwel onmogelijk met mijn genen maar toch, hij was er….) of zou kunnen worden, en die angst heb ik lange tijd niet kunnen loslaten. Rond mijn 16e ging ik officieel een maand op dieet, nadat mijn toenmalige schoonmoeder iets over mijn figuur had geopperd. Eén opmerking kan jaren blijven hangen, als we daarvoor kiezen. Ik at een maand heel weinig en dat viel op, zowel op de weegschaal als in mijn omgeving. Een erkenning waar ik naarstig naar op zoek was. We hadden een weegschaal thuis die ik rond die tijd ook ontdekt heb en zodoende kreeg ik een relatie met een getal, namelijk mijn gewicht. Ergens had ik opgevangen wat mijn ideale gewicht zou zijn, zonder dit af te stemmen met mijn eigen lichaam. Nee, mijn lichaam had niets te vertellen die tijd, laat staan dat ik er naar luisterde. In mijn studententijd  bevond ik me veel in vrouwelijk gezelschap en ik kan me herinneren dat ik niet de enige was die bezig was met ‘haar lijn’. Vrouwen kunnen dit heel goed in elkaar versterken, zeker als je jong bent en een gebrek aan eigenwaarde hebt. En dat hadden er veel toen, en nu nog steeds trouwens. Wat dat betreft is er niets veranderd, het is alleen maar zichtbaarder geworden.  Ik heb van alles uitgeprobeerd, van een paar dagen alleen maar eieren eten, tot drie dagen water met citroen. Maar het was vooral die constante overtuiging dat ik vooral niet te dik mocht worden. Ik had geen enkele acceptatie van mijn lichaam, want het moest altijd anders zijn. Wat ik nu weet, en toen niet, is dat ik geen verkering met mezelf had, en dus ook niet met mijn lichaam. Ik at met mijn hoofd, stond erg open voor de adviezen van anderen, was bezig om ‘gezond te eten’ en ik had heel veel overtuigingen op wat goed was en wat niet goed was. Het boeiende is, elke week komt er een nieuw dieet op de markt en staat er een nieuwe voedingsgoeroe op. We lezen massaal boeken over wat we moeten eten en we sporten om af te vallen. Het lijkt wel alsof we de weg kwijt zijn als het om eten gaat. Maar gaat het wel over eten of over iets anders? Sinds ik een relatie met mezelf ben aangegaan, ben ik als vanzelf anders gaan eten. Hoe? Door naar mijn lichaam te gaan luisteren. Het mooie is, het vertelt mij ontzettend veel, de hele dag door. Ik heb mezelf om verkering gevraagd, en daarmee ook mijn lichaam, en ben goed voor mezelf gaan zorgen. Hierdoor ben ik mezelf steeds liever gaan vinden, ben ik mezelf gaan waarderen en gaandeweg ben ik van mezelf gaan houden. Elke dag een beetje meer. Het mooie is, door die liefde voor mezelf, ben ik andere keuzes gaan maken in wat ik eet en drink. Niet omdat het moet, vanuit een regel of omdat iemand mij dit vertelt, maar omdat ik niet anders meer wil. Ik ben gaan voelen wat eten met mij doet, en met name hoe het mij verdoofd. En dat wil ik niet meer, althans, steeds minder. Het is elke dag blijven voelen en leren, zonder perfectie. Diëten, afvalraces, sportregimes of voedingsboeken werken niet, dat weet ik van mezelf en dat zie ik om mij heen. We mogen eerst verkering met ons lichaam hebben, dan volgt de rest vanzelf. Niemand kan jou vertellen wat je moet eten en drinken, behalve je eigen lichaam.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares