Verklappen

Vanmiddag ging ik even de stad in (de Bijenkorf en de fourniturenwinkel) om mij te oriënteren op het verjaarskado voor James. Dat oriënteren heb ik uiteraard niet in de fourniturenwinkel gedaan, daar was ik om knopen te kopen voor mijn broekpak. Wat een feestwinkel trouwens, ik was er nog nooit geweest. Ik voelde me net een klein kind. In de Bijenkorf is dat gevoel een stuk minder. Sinds de nieuwe verbouwing is de Bijenkorf omgetoverd tot een sjiek shopping walhalla waar direct bij binnenkomst het PC Hooftstraat gevoel overheerst. Een alleraardigste in uniform gehesen forse portier begroet mij allervriendelijkst terwijl hij ‘druk’ is met het bewaken van het Louis Vuitton etablissement. Zouden er echt Vuitton of Gucci boeven bestaan, vraag ik mij dan af. Terwijl ik langs wat vrouwelijke paspoppen wandel hoor ik mijzelf denken: “goh, leuke broek”, en bij de volgende pop, “goh, gave schoenen”. Ik heb de gewoonte om terwijl ik dit denk direct naar de prijzen te kijken en gelukkig kost de broek slechts 275 euro en de schoenen 750 euro. Van wie heb ik toch die dure smaak? Nu kwam ik met een doel (kado James) dus kon ik heel gericht en doortastend doorlopen richting de afdeling waar ik het vermoeden had iets te kunnen vinden. Mocht ik een wat vage indruk maken nu, dit komt omdat James mij op de voet leest dus ik kan over zijn kado niets verklappen. Nu is verklappen een aangeboren talent van mij en James roept al een paar dagen dat ik vóór zijn verjaardag het kado al verklapt zal hebben. Dat zou zomaar kunnen…Ik had laatst nog het idee om een weekendje weg kado te geven en terwijl ik op internet wat zat rond te neuzen, riep ik vol enthousiasme wat ik aan het doen was. James is ook altijd de eerste die hoort wie ik met sinterklaas getrokken heb. Meestal binnen een half uur na trekking van het lootje. In de Bijenkorf, want daar was ik gebleven, werd ik naar mijn gevoel iets te snel geholpen door een lieftallige vrouw die haar zinnen op mijn portemonnee had gezet. Haar diarree aan vragen overviel me volledig dus ik maakte me snel uit de voeten. Na een kwartier was ik overprikkeld door alle mensen en hoeveelheden en liep ik met lege handen weer het pand uit. Een groot voordeel momenteel is dat ik niets nodig heb dus al zwaaiend naar de portier en met een enorme parfum walm achter mij aan ging ik weer terug naar huis. Vol trots liet ik mijn aankopen uit de fourniturenwinkel (knopen en een sticker met hert die je op je tshirt kan strijken) aan James zien. Ik had zo’n vermoeden dat hij dit leuk zou vinden. Terwijl ik dit schrijf, zit James (op eigen initiatief!) licht vloekend mijn knopen aan te naaien op mijn broekpak met jawel, het gebruik van een vingerhoedje…Een wat? Een vingerhoedje. Hij vraagt mij hierover niets te zeggen tegen zijn vrienden of schoonmoeder dus dat doe ik ook niet. Uiteraard niet. Sommige dingen verklap je niet. Zelfs ik niet.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares