Verliefd

Gisteren sprak ik een vriendin en zij vertelde mij dat haar kinderen het weekend naar een kinderprogramma hadden gekeken op NPO van Studio Snugger.  Het ging erover wat je moet doen zodat iemand verliefd op je wordt. Vriendin was zelf in de keuken en riep heel hard: jezelf zijn. Mooi antwoord, en heel waar, maar ik vroeg me ook af waarom we dit onderwerp aan kinderen presenteren. Tja, daar is ‘ie weer, de waarom vraag. Stellen we die als volwassenen, als ouders, nog wel vaak genoeg? Ik vind namelijk alleen de vraag al niet kloppend en is voor mij voldoende reden om er een blog aan te wijden. Ik heb heel veel verliefdheden gehad in mijn leven, ik op anderen, anderen op mij, maar nét iets vaker kwam het van mijn kant, en dat was altijd een tijdelijke opvulling voor een gebrek wat bij mezelf zat, namelijk aan eigenwaarde. Ik voelde me altijd heel vervuld als een jongen verliefd op mij was, of eigenlijk, interesse in mij toonde, want dit gaf mij het gevoel dat ik gezien werd. En dat ik van waarde ben. Dit was echter vaak van korte duur, want zo gaat dat met verliefdheid. Het is een kortstondige emotie die net zo snel weggaat als dat hij tevoorschijn komt. Verliefdheid laat een behoefte zien voor iets wat we (nog) niet aan onszelf geven. Na vele jaren en ook best wat verliefheidstranen ben ik erachter gekomen dat verliefdheid niets met liefde te maken heeft, en dat mijn eigenwaarde niet afhankelijk is van of een jongen/man mij leuk vindt of niet. Dat is namelijk mijn taak. Tuurlijk, ik ken ook de kriebels die er kunnen zijn als je iemand ontmoet waarvan je het gevoel hebt, hey, dit klopt, hier wil ik graag voor onbepaalde tijd hand in hand mee wandelen, samen door het leven, naast elkaar en met elkaar. Maar verliefd zijn, geen hap door me keel krijgen, smachtend bij de telefoon, wachtend op een bevestiging, niet kunnen slapen en met mijn hoofd in de bekende roze wolk lopen? Nee, die tijden zijn gelukkig voorbij. Dus wat mij betreft zouden we kinderen een hele andere vraag mogen stellen, een vraag waaruit geen behoefte spreekt, maar waarin we ze bevestigen in wie ze al zijn. We hebben het namelijk niet nodig dat een ander verliefd op ons is. En we hoeven hier al helemaal niets voor te doen. Al vrij jong zijn kinderen bezig met verkering en begint het spel wat ook wij, volwassenen, nog steeds spelen. Ik wil iets van jou, jij wil iets van mij, we vervullen elkaars behoeftes, en dit is de basis van onze verkering. Met name jonge meisjes zijn hier heel gevoelig voor, maar ook als we ouder zijn. Wat we niet al gedaan hebben als vrouwen om de aandacht van een man te krijgen…..hier gaan we soms heel ver in, ver over onze eigen grenzen. Ik zou Studio Snugger willen voorstellen om kinderen een andere vraag voor te leggen. Het is namelijk helemaal niet belangrijk of iemand wel of niet verliefd op je is en het leuke is, je hoeft totaal niets te doen om op wat voor manier dan ook in de smaak te vallen bij iemand anders. Zoals vriendin al zei: jezelf zijn. Nou, daar kunnen we heel wat kinderprogramma’s op TV aan wijden. Ik ben nu 44 en begin me steeds meer senang te voelen met simpelweg mezelf te zijn. Het heeft behoorlijk wat jaren geduurd om al die lagen van onwaarheden, verwachtingen, idealen en plaatjes los te schudden om tot het besef te komen dat ik gewoon mezelf mag zijn. Laten we kinderen leren en inspireren dat ze vooral heel lief met en voor zichzelf mogen zijn en dat ze niemand nodig hebben om van waarde te zijn. En als er dan toch iemand naast je komt wandelen die dat ook is, lief voor zichzelf én voor jou, dan zou er zomaar een relatie kunnen ontstaan. Hiervoor is verliefdheid niet nodig, maar een basis van liefde, waarheid en waardering. Toch maar eens met NPO gaan praten….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares