Versieren

Terwijl ik achter de receptie zit, wordt er achter mij een grote kerstboom opgetuigd. Nu al?, vraag iedereen die voorbij loopt, de Sint is er nog. Ja, blijkbaar nu al. Mijn collega’s hangen de boom vol met rode ballen en goud versiersel. In een andere hoek wordt een kant en klare te groot uitgevallen best wel lelijk kerststuk neergezet. Moet ik hier de komende weken naar kijken, vraag ik. Hoe gaat het, vraagt mijn collega. Ik heb last van wat groeispurts, zeg ik. Oh, net als bij baby’s, zegt hij.  Ja, zeg ik. Hij begrijpt het. Ik voel me kwetsbaar vandaag, maar ik leer steeds meer hoe krachtig dat is. Ik ben even veel aan het leren, dat heb je weleens. Hij knikt en begrijpt me. Het interessante van achter de receptie zitten, is dat je geen kant op kan. Het is me, myself and I, met alles wat er is. Het is een prachtige oefening in gewoon zijn, zonder masker, zonder doen alsof en zonder versieringen. Hoe gaat het, vraagt een vriendin via de whatsapp. Ik voel me kwetsbaar, maar dan ben ik op m’n mooist, antwoord ik. En zo voel ik me ook. Het is inmiddels december en dit is de maand van feesten, van eten, van pakjes, kerstbomen, drankjes, diners, met elkaar zijn en van versieren. Ja, december is de maand van versieren. We versieren ons huis, de boom, onze werkplek, de Dam, de tafel, winkels, de pakjes en onszelf. Ook al hebben we misschien geen zin, zit het leven wat tegen, woeden er oorlogen, grote en kleine, zijn er irritaties, zijn we moe, boos of verdrietig, zijn we misschien wel net ontslagen, kennen we iemand die ziek is of hebben we misschien wel ruzie met onze partner, we versieren. Toen ik binnenkwam op werk was de boom nog kaal. Gewoon zichzelf, groen, met dikke naalden. Een uur later is de boom onherkenbaar en zie ik nauwelijks iets terug van de puurheid en naaktheid die de boom eerst was. Er is niets mis met versieren, maar de valkuil is wel dat we voorbij gaan aan wat er werkelijk is. Het pure, het kwetsbare, het echte en wat waar is. Weet je wat de nieuwste trend is op het gebied van bomen versieren, vraagt een collega die bij de lift staat te wachten. Nee, dat weet ik niet, zeg ik. Je boom helemaal vol hangen met vetplantjes. Ok, zeg ik, interessant, en begin te lachen. Ik zit achter de receptie, zonder versiering, en ervaar hoe mooi het is om gewoon mezelf te zijn. Puur en naakt, zonder versiering, net als de kerstboom zonder rode ballen en goud. Of vetplantjes.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares