Vertraging

Ik was voor een afspraak voor Self-Care Consultancy in Rotterdam en wilde na afloop de trein terugnemen. Door een aanrijding reden er vrijwel geen treinen vanuit Rotterdam Blaak. Mijn collega en ik zaten te wachten op de enige sprinter die wél zou rijden en ik zag overal om mij heen wachtende mensen. De omroepster zei dat de treinen naar Dordrecht pas over een uur weer zouden rijden. Grappig, zei ik, soms krijgen we gewoon een stopmoment, of we dat willen of niet. De NS zorgt daar zeer regelmatig voor. Wij gingen zitten en wachten. Het boeiende is, we zijn het niet gewend om te wachten. Het lijkt alsof we niet weten wat we dan met onszelf aan moeten. Ik hoorde veel gemopper, geklaag en gezucht om mij heen en veel mensen vinden het lastig om even niets te doen. Lang leve onze telefoon. Zelf merkte ik ook dat mijn gedachtes moeite hadden met het accepteren van de situatie en dat ik even schoot in een ‘ooh, maar ik heb nog zoveel te doen vanmiddag en nu..bla bla’. Ik observeerde ze en kon voelen dat het ok was. Blijkbaar hoef ik al die dingen vanmiddag niet te doen. Uiteindelijk kwam de sprinter niet, hebben we een tram naar CS genomen om aldaar een sprinter (intercity was er niet) naar Amsterdam te nemen, die ook nog eens dik een half uur vertraging had. Avontuur alom. We zijn in de eerste klas gaan zitten, dat vonden we een hele liefdevolle keuze en gezien de omstandigheden zeer passend. Ik was uiteindelijk zeker anderhalf uur later thuis dan gepland en het mooie is, ik heb toen vrijwel alles gedaan wat er gedaan mocht worden. Ik had de keuze gemaakt om heel rustig te blijven en te accepteren dat ik later thuis zou zijn. Hierdoor kwam ik relaxed thuis, was ik gefocust en heb ik dát gedaan wat werkelijk nodig was in dat moment. Andere dingen heb ik niet gedaan, want die konden ook de volgende dag. Hoe meer ik de controle loslaat in hoe de dag moet zijn, moet verlopen of in wat ik moét doen, hoe fijner dit voelt, met name voor mijn lijf. Soms is zo’n vertraging zo gek nog niet, de keuze is aan ons hoe we ermee omgaan. Ik zie het als een stopmoment, een moment met mijzelf. We zeggen vaak dat er zo weinig tijd voor ons is, maar het leven (in dit geval de NS) geeft regelmatig stopmomenten. De vraag is echter, wat doen we ermee? Misschien een leuk idee voor de omroepster van de NS om voortaan dit te zeggen: Dames en heren, de trein naar Amsterdam CS heeft een vertraging van 15 minuten, u krijgt dus van ons een stopmoment kado. Voel uw voeten op de grond, adem in en uit en…”. Ok, ik sla door, maar zo gek is mijn idee nog niet……

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares