Vertrouwen

Ik ben van heel goed vertrouwen, dat heb ik altijd al gehad. Ik ben ook nooit bezig met of iets of iemand wel te vertrouwen is. Ik vertrouw mezelf, het leven en daarmee de ander. En als het niet goed voelt, dan voel ik dat ook. Hoe vervelend is het dan als op je eerste echte werkdag je (nieuwe) I-phone (met Hello kitty hoesje…) en 70 euro uit je portemonnee worden gejat. Die had ik niet zien aankomen….Wat het helemaal vervelend maakt, is dat mijn tas in een ruimte stond waar alleen collega’s komen. Het is heel uitzonderlijk dat een klant daar ongezien kan komen. Ik heb geen idee wie het gedaan heeft en dat geld kan me ook niets schelen, maar het gevoel dat een van mijn collega’s wellicht mijn spullen heeft gestolen, daar heb ik een heel naar en verdrietig gevoel over. Het feit al dat ik het denk, voel ik eigenlijk al schuldig over. Na wat een hele leuke werkdag was waarbij ik het bagelen steeds meer onder de knie krijg, heb ik nu een vervelende na-smaak. Ik wil dolgraag geloven dat het een klant was, alleen weet ik dat gewoon niet zeker. Ik hoop dat het een klant was, echt waar. Ik ben dus nu mobielloos, ook dat is wennen zeg. Ik mag nu gaan ervaren hoe het is om niet de hele tijd op mijn telefoon te kijken en mailtjes te checken. Ik voel me erg onbereikbaar terwijl dit natuurlijk best wel meevalt en daarbij, er zijn zoiezo vaak dagen dat ik minimaal tot niet gebeld of gemaild word (waarbij ik bijna de impuls krijg om mezelf maar een mail te sturen….) dus zo ernstig is het ook niet. Nee, het gevoel van vertrouwen wat nu even weg is, dat vind ik veel erger. Ik laat mijn tas de volgende werkdag liever niet meer boven staan en dát vind ik heel jammer…Als er iemand nog een tweedehands smartphone heeft, dan mag er uiteraard gemaild worden. Ik heb nog steeds een laptop…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares