Verwachtingen

Al een paar dagen ben ik mijn verwachtingen aan het observeren, verwachtingen die ik heb van andere mensen. Soms kan ik mezelf voor de gek houden en denken: ach, dat valt wel mee, zoveel verwachtingen heb ik niet. Nou, die heb ik dus wel. Ik geef ze een waardeoordeel, zoals klein, groot, subtiel, normaal of dat mag niet, maar het blijven verwachtingen. Wat ik bijvoorbeeld observeer is dat ik verwachtingen heb in hoe ik graag wil dat mensen reageren. Als ik heel blij ben om iemand weer te zien, en ik dit uit, dan wil ik graag dat die ander net zo blij is, of eigenlijk….nóg blijer. En dit ook uit, op een manier die ik ken. Zo heb ik ook verwachtingen in hoe ik graag wil dat mensen over hun gevoel praten en wat er in ze omgaat. Dat is een behoefte van mij, omdat ik het lastig vind als iemand dit niet doet. Hiermee projecteer ik mijn eigen behoefte op de ander, in plaats van de ander te respecteren en te begrijpen. Soms heb ik verwachtingen naar anderen in dat ik graag wil horen dat ik er mooi uitzie of als ik iets nieuws aan heb, dat iemand hier iets van zegt. Ook merk ik dat mijn lijst met verwachtingen binnen de ene relatie veel langer is dan binnen de andere relatie. Achter elke verwachting zit een behoefte, een behoefte die ik bij een ander neerleg. Elke verwachting leert mij dus iets over mijzelf en daarmee leer ik altijd van iedereen iets.  Zodra ik iets verwacht van een ander, sta ik dus eigenlijk een stukje inspiratie en reflectie wat die ander mij biedt, in de weg. We hebben allemaal eigen manieren, gewoontes en een unieke expressie. Waar ik uitbundig en spontaan kan zijn, weerspiegelt de ander mij een stilte en rust. Uiteindelijk komt het allemaal terug bij connectie. Als er namelijk connectie is, dan is er eigenlijk geen enkele verwachting meer nodig. Het is namelijk die verbinding met alles en iedereen, die alles omvattend is. Wat heb ik dan nog te verwachten, of eigenlijk te willen? Vanuit die verbinding mogen en kunnen er dingen ontvouwen, maar dat is niet aan mij. Dat is niet aan mij om te duwen, te veranderen, te willen en dus ook niet om te verwachten. Vanuit die connectie kan ik waarderen en observeren wat er is, bij mezelf en bij de ander. Soms verwacht ik dus iets, wat er eigenlijk al is. Misschien niet volgens het plaatje wat ik heb, maar het is er wel degelijk. Plaatjes en daarmee verwachtingen creëren een muur waardoor ik niet werkelijk kan zien wat er allemaal al is. Elke keer als ik een verwachting heb, mag ik me realiseren dat wat er nu is, precies goed is. Elke relatie is precies zoals die zijn moet, zowel voor mij als voor de ander.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares