Vissen

James is inmiddels een echte puuzelaar en ik heb me hier redelijk bij neergelegd. De helft van de zitkamer is met puuzelstukjes bedekt, gisteren heeft hij het gepresteerd om de gehele dag te puuzelen, en ook dit kan ik best hebben. Ik krijg er immers ook een hoop rust én een meditatieve man voor terug. Maar nu komt het. Enige dagen geleden zei James tegen mij dat hij zondag gaat snoeken. Het viel even stil, en ik zei “Snoeken? Wat is dat?”. Vissen, zei James. Ik moest even slikken. Puuzelen, ala, maar vissen…? Wat bezielt hem? Met een aantal vriendjes op zo’n klein treurig bootje ergens rond Abcoude rondhangen, ik wist niet eens dat er daar vissen wonen. Om de mannen een beetje te ondersteunen in dit onzalige idee, heb ik gisteravond een appeltaart voor ze gebakken. Dan maar comfortfood tot je nemen, als je verder toch een beetje zit te waterstaren in de hoop dat er iets visachtigs aan je bamboo hengel blijft haken. Ik bedoel, je moet toch wat. In alle vroegte vanmorgen ging James op pad, nog net niet met zijn zeiloutfit aan, en ik zwaaide hem uit. Hij had toch ook nog maar de pastaschotel van een paar dagen geleden meegenomen, wellicht als lokaas. Ik ging hier wijselijk niet op in. Na een aantal uur begonnen de eerste whatsup foto’s binnen te druppelen, en wat zal ik zeggen. James had nog niets gevangen, de andere mannen wel. Een klein visje…Verder zag ik wat zwijgende mannen, ietswat verkleumd, met op de achtergrond een leeg appeltaartblik. Die was al op. James is inmiddels thuis en roept dat het net als mediteren is. Ze zijn wel een kwartier stil geweest! Ze hebben het dus nergens over gehad dus ik vraag maar niet verder. En lieverd, ga je het nog een keer doen. Ik krijg een volmondig ja, één keer per jaar. Z’n hengel (11,50 euro) staat in Abcoude en de pasta heeft ‘ie weggegooid. Godzijdank, al die koolhydraten voor die kleine visjes, dat kan niet goed zijn….

En dit is mijn James!
door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares