Vogelvlucht

A.s. zaterdag rond middernacht, als de meeste van ons buiten vuurwerk aan het afsteken zijn, vliegen miljoenen vogels het luchtruim in. Ze reageren hiermee op de overlast die wij met elkaar veroorzaken en blijven totaal verstoord op ongeveer 500 meter hoogte hangen. Ik heb hier nooit bij stil gestaan, maar lees dit bericht van de vogelbescherming vandaag op het nieuws. Het is nieuws waar ik vandaag wél even bij stil blijf staan. Los van het feit dat ik me in de vogels herken, en als het ware al jaren de stad ontvlucht met oud & nieuw, heb ik me nooit gerealiseerd dat ook vogels last hebben van ons vuurwerk geweld. Staan we wel voldoende stil bij het grotere geheel waar we allemaal onderdeel van uitmaken? Je kunt natuurlijk denken: wat maakt het uit, die paar miljoen vogels wier nachtritme tijdelijk verstoord wordt, dat is niet mijn probleem. Maar zit het leven zo in elkaar, dat we kunnen denken: oh, maar dat is niet mijn probleem? Voor mij niet. We zijn hier namelijk niet alleen, waardoor we een veel grotere verantwoording hebben dan we vaak nog denken en leven. Het leven, de natuur, het heelal en ook wij mensen kennen een bepaalde orde en ritme, waarbij alles en iedereen zijn of haar plek heeft. Het universum kent een natuurlijke balans en elke stap die wij zetten en elke keuze die wij maken, heeft een ripple effect. De vogels maken ook onderdeel uit van dit universum. Tuurlijk, vuurwerk hoort erbij, we doen dit al jaren zo en het is feestelijk. Maar ten koste van wat willen wij onze eigen ik vermaken vraag ik me met enige regelmaat af.  En dan heb ik het nog niet eens over de miljoenen euro’s die de lucht in worden geknald. Als miljoenen vogels op de vlucht slaan, laat dit zien dat wij met elkaar een verstoring veroorzaken. Na het lezen van het bericht staan voor mij deze vogels symbool voor waar wij mensen keuzes maken, die de natuurlijke orde verstoren. Keuzes die een impact hebben die veel groter is dan we willen toegeven. Deze laatste dagen van het jaar vind ik altijd een extra mooi moment om de balans op te maken. Hoe was mijn afgelopen jaar, wat neem ik in het nieuwe jaar mee en waar kan ik keuzes maken, die net dat beetje meer balans geven, waar ik nu een disbalans ervaar. Mijn eigen orde, zal ik maar zeggen, maar daarmee de orde van het universum. Ik maak daar namelijk ook onderdeel vanuit, niet meer of minder dan jij, mijn collega’s, familie, de mensen in Afrika of de vogels. Die balans begint bij mijzelf, hoe ik in relatie ben met mezelf, met anderen, het leven, en daarmee met het hele universum. Als ik een rotje afsteek, en iemand, wie dan ook, heeft daar last van, dan mag ik kijken naar mijn keuze. Volgens mij leven we niet meer in een tijd dat we kunnen denken: ach, dat kan nog wel, dat is niet mijn probleem. Volgens mij hebben we dat lang genoeg gedaan,  met de wereld in haar huidige toestand als resultaat. Deze zaterdag neem ik al die miljoenen vogels mijn nieuwe jaar mee in, als symbool dat alles in het leven mee telt en even belangrijk is, en dat ik een veel grotere verantwoording heb dan nu ik leef. Elke vogel op de vlucht is er één teveel. En zoals ik vandaag tegen een collega zei: het echte vuurwerk zit van binnen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares