Volwaardig meetellen

Gisteren sprak ik mijn moeder. Afgelopen zaterdag hadden mijn ouders een crematie van een dierbare vriend, aanstaande zaterdag van een dierbare vriendin. De man van de dierbare vriendin gaat ook niet goed, en moet nu naar een verzorgingstehuis. Alleen. Een andere dierbare vriend is net opgenomen in het ziekenhuis, ook daar gaat het niet goed mee. En zo gebeurt er ineens heel veel, in één week tijd. De generatie van mijn ouders heeft veel met ziekte, verval, dementie en dood te maken. De dood wandelt met ons allemaal mee, maar voor deze generatie is de dood heel tastbaar. Het (tijdelijke) einde is meer in zicht naarmate je ouder wordt. Hoe ga je hiermee om, vraag ik mij af. Maar dat niet alleen, hoe gaan wij, de jongere generaties, om met deze kwetsbare generatie boven ons? Een generatie die er al een heel leven op heeft zitten, die al velen stappen heeft gezet voordat wij er nog niet waren, en die net als iedereen, volwaardig mee wil tellen in de samenleving. Dit laatste las ik vandaag in een prachtig artikel in de Trouw, over de sociale kwetsbaarheid onder ouderen. ‘Een voorwaarde om het leven als zinvol te ervaren is het gevoel van meetellen’. Heel herkenbaar, want ik wil dat ook graag. Maar willen we dat niet allemaal? Willen we niet allemaal het gevoel hebben dat we van waarde zijn en dat we ertoe doen, ook al zijn we 80, zitten we in een verzorgingstehuis en kunnen we niet meer voor onszelf zorgen? Het artikel stelt dat onze zorg teveel gericht is op zelfredzaamheid en praktisch functioneren. We richten ons op ouderen met gezondheidsproblemen, zo stelt de journalist, maar dat is niet voldoende. Veel ouderen zitten in een sociaal isolement, krijgen te maken met existentiële vragen, worden geconfronteerd met hun eigen sterfelijkheid en eenzaamheid komt veelvuldig voor. Er is een gemis aan betekenisvolle contacten. Wat zegt dit over ons, vraag ik mij na het lezen van het artikel af, en hoe wij als gemeenschap met elkaar leven. En is het gemis aan betekenisvolle contacten en de behoefte om van waarde te zijn alleen iets wat bij ouderen speelt, of is dit een behoefte die we allemaal hebben? Een gevoel van nutteloosheid ligt snel op de loer, niet alleen onder ouderen. Ik kan me voorstellen dat als je fysiek niet veel meer kan doen, je gevoel van eigenwaarde drastisch daalt. Ook ik ben de afgelopen dagen weer geconfronteerd met hoeveel ik mijn eigenwaarde laat afhangen van hoeveel ik doe. Werkelijk je eigenwaarde voelen en leven enkel en alleen om wie je bent is voor mij nog een grote oefening. Als je letterlijk fysiek niet veel meer kan, wat doet dit dan met je eigenwaarde? Het artikel eindigt met een beroep op ons, de gemeenschap, jij en ik dus, en dat we meer open mogen staan voor kwetsbare ouderen. Ik blijf hangen bij het woord betekenisvolle contacten. Wat maakt een contact betekenisvol? Is dat de frequentie dat twee mensen elkaar zien, wat we voor elkaar doen of hoeveel vrienden we hebben op Facebook? Volgens mij zijn we allemaal op zoek naar zingeving en relaties die van betekenis zijn. Voor mij zit de betekenis in de ont-moeting. Het werkelijk zijn met elkaar, zonder enkele vorm van moeten, oordeel, doen of verwachting. Ik hoef niets van jou en jij hoeft niets van mij,  maar we willen simpelweg samen zijn. Wetende dat in elk moment van ons leven jij en ik ertoe doen, ongeacht eventuele fysieke of psychische ongemakken of onze leeftijd. We worden allemaal volwaardig geboren, we tellen allemaal mee. Hoe mooi zou het zijn als we in dezelfde volwaardigheid dit leven mogen afsluiten, in contact met onszelf en de ander. Misschien is dat wel wat we het meeste missen, ook als we oud zijn. Het contact met onszelf, en het diepe weten dat we van betekenis zijn, elke dag weer. Dat we elke dag een bijdrage leveren, door wie we zijn. Daar zouden we allemaal, elke dag, mee op mogen staan. Om er vervolgens ook weer mee naar bed te gaan. Oók als we 80 zijn, en we niet meer zoveel kunnen doen als vroeger.

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares