Vrouwenzaken

Er zijn een aantal vrouwenzaken waar ik ronduit een hekel aan heb. Nu had ik twee van dergelijke vrouwenzaken in één week, maar dat heeft wellicht met de tijd van het jaar te maken. Allereerst is daar het bh’s kopen, maar hier zal ik verder niet al te grondig over uitweiden (behalve dat het helpt om een Hönkesmuller mevrouw je pashok binnen te vragen, niet al te verbaasd schrikken als je een grotere cupmaat hebt dan verwacht want cupmaat zegt blijkbaar niets over de grootte van je borsten en als een bh lekker zit er gewoon meer van te kopen, maar dit ter zijde…). Vandaag stond ‘een bikini kopen’ op mijn to do lijst en het verrassende dit keer is dat ik de bikini niet dezelfde dag nodig heb. Meestal presteer ik het om ‘een bikini kopen’ dusdanig lang uit te stellen, dat ik een half uur voor de aanschaf heb omdat ik daarna een afspraak heb die met een zwembad en/of zee van doen heeft. Nu had ik vandaag wat ruimer de tijd, dus iets minder stress, want het eerste zwembad dat in zicht is, zal ik pas donderdag in kunnen springen. De meeste bikini’s vind ik te duur, te pijnlijk aan mijn ogen qua kleur, te sexy, te onduidelijk qua pasvorm of alle vier tegelijk. Mijn shop avontuur begon bij de Bijenkorf en hier had ik het na twee minuten in het pashokje al gehad én bloedwarm. Ik kreeg direct spontane onderrug pijn (bikini stress?), zag door de enorme verlichting in het hokje de meest minuscule puist zitten waar ik verder al mijn aandacht op vestigde waardoor ik voor de drie bikini’s die ik met pijn en moeite had uitgekozen, geen enkele aandacht meer had. De bovenstukjes vond ik al matig, dus de broekjes heb ik verder niet eens aangetrokken. Je zal maar de hele dag al die bikini’s weer aan die haakjes moeten doen en terughangen….Respect! Door de Kalverstraat lopend en zuchtend sms’ent naar mijn zus dat ik bikini’s kopen nu officieel haat, viel mijn oog op een mieters tijgerprint jumpsuit in de etalage van een niet bikini winkel en tja, die moest ik natuurlijk even passen. En kopen. Nee, dat klopt, dat is geen bikini. Uit pure wanhoop ben ik de Esprit binnen gelopen en zag ik tot mijn grote verbazing een bikini hangen die ik aardig vond. In het te kleine, te warme en te extreem verlichte pashokje heb ik dit keer de gehele bikini aangetrokken met altijd weer die overpeinzing: wel of niet mijn onderbroek aanhouden… Om vervolgens met de plastic hygiëne sticker uit het bikinibroekje aan mijn schoen gekleefd de winkel weer te verlaten…Wat een doffe ellende. Maar wél een bikini rijker! Zwembad, here I come!

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares