Vuilniszak

Ik heb niet altijd zin om de vuilniszak te verwisselen en hoop dan (stiekem) dat James het doet. Je hebt van die momenten dat er echt niks meer bij kan maar dan is het de kunst om er tóch nog wat in te stoppen. Met veel proppen en hard duwen,  lukt het me dan vaak nog wel om wat langer met een vuilniszak te doen. Telkens als ik dan wat weggooi denk ik: oh ja, hij is vol, ik moet hem verwisselen, maar dat doe ik dan niet. Nee, ik gooi er dan toch nog wat in, duw alles met behoorlijk wat kracht aan en ga over op het échte prop werk. Gisteren kon er echt niks meer bij en ik was alleen thuis dus ook niemand (lees: James) in de buurt die wellicht tot een spontane impuls zou komen om de zak te verwisselen. Omdat ‘ie zo vol zat, kreeg ik de zak er heel lastig uit. Nu moet ik zeggen, volle vuilniszakken uit een prullenbak halen is mij nog nooit op een relaxte manier gelukt, maar dit terzijde. Gisteren vloog er van alle kanten afval uit, en dit kwam uiteraard op mijn blote voet terecht. Vervolgens ging de zak kapot aan de bovenkant en stond ik met een vastgeklemde uitgescheurde vuilniszak in mijn hand, waar de emmer aan vast bungelde. Jaja, best wel irritant. Maar nu komt het: als ik dan een schone lege vuilniszak in de emmer heb zitten en ik gooi vervolgens wat weg…wat een heerlijk gevoel! Daar kan ik dus echt van genieten. Waarom, vraag ik mijzelf dan af, doe ik dan niet eerder de vuilniszak vernieuwen…? Wonderlijke eigenschap. De vuilniszak is een metafoor. Ik weet dat iets ondersteunend en fijn is (de vuilniszak vernieuwen), maar ik doe het niet (of stel het uit). Waarom niet luisteren naar die eerste impuls…? Dat voorkomt een boel irritatie én….ik krijg geen oud bruin stuk avocado op mijn blote voet.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares