VVE vergadering

Ik heb sinds vijf jaar een huisje in Watergraafsmeer en als huiseigenaar ontkom je er niet aan om in ieder geval elke maand geld te storten en één keer per jaar de VVE vergadering bij te wonen. In beide heb ik nooit zin. Ik was eerst penningmeester, vraag me niet waarom,  maar dit was verre van een succes. Veel verder dan een rekening openen en de afschriften in het hiervoor bestemde mapje stoppen, ben ik niet gekomen. Hysterisch blij was ik dus ook toen we eindelijk nieuwe leden kregen, een stel, en dat hij deze ondankbare taak vrijwillig op zich wilde nemen. Zijn financiële verslagen zijn tot in de puntjes verzorgd, inclusief spreadsheets en tabellen. Wat een verschil met de totale chaos die ik ervan gemaakt had. Toen we de vergadering begonnen, werd mij gevraagd of ik dan nu secretaris ben. Ik keek wat verdwaasd rond, om vervolgens te vragen wat de secretaris doet. Grote stilte. Dit wist niemand. Hapjes en drankjes meenemen misschien? Ik heb toen maar aangeboden dat ik wel zou notuleren en dat ik het helemaal niet erg zou vinden als iemand anders deze enerverende taak op zich wil nemen. Terwijl ik dit zei, keek ik met smekende ogen naar onze nieuwste aanwinst binnen de VVE, een jong leuk stel, dat dit volgens mij heel goed kan. Zij in ieder geval zeker. Een écht secretaris type. Veel nieuwe gezichten bij de vergadering dit keer omdat er het afgelopen half jaar twee woningen verkocht zijn, dus dit was even aftasten. Eén vrouw had een vriendin mee genomen, waardoor ik in de veronderstelling was dat ze samenwoonden. Dit bleek echter niet het geval. De vriendin was voor de gezelligheid mee. Voor de gezelligheid? VVE vergaderingen zijn per definitie niet gezellig. De vergadering verliep lekker vlot en binnen een half uur waren we klaar. Maar iedereen had er blijkbaar zin in, want het ene glas wijn na het andere werd gevuld en zo rolde we in een spontane borrel. Net toen ik het lumineuze idee kreeg om op te stappen, zei het secretaris type dat ze het wel leuk zou vinden om iedereen wat beter te leren kennen en of we niet een rondje konden doen. Je weet wel, je naam, leeftijd, hobbies, werk, trauma’s, huisdieren, favoriete film en sexuele geaardheid, dat soort informatie. Zij wilde wel beginnen.  Zodoende ontstond er een hele gezellig avond waarbij we elkaar inderdaad beter leerde kennen. De vriendin die mee was voor de gezelligheid mocht uiteraard ook wat zeggen. Ik bedoel, ze was er nu toch. Zij wist ons te vertellen dat ze in Zeeland bij een bedrijf werkt dat poep onderzoekt. Kijk, dit zijn de betere verhalen! Wonderlijk hoe poep een band schept. Ze wist alles over de dikke en de dunne darm, over klisma’s en darmspoelingen, over oud zeer en emoties die worden opgeslagen in onze darmen en ze topte af met haar eigen ervaring met darmreinigingen. En de huilbuien die ze erna had. Ik kon nog wat extra nuttige informatie aan haar verhaal toevoegen over het aantal winden dat wij als mensen per dag laten. En ja, dit geldt ook voor de mensen die beweren dat ze nooit een wind laten. Ook dié laten tien tot vijftien winden per dag. Of ik dit even wilde notuleren, werd mij gevraagd. Een hele onverwachte leuke avond, ik kan niet anders zeggen. Bij het weggaan vroeg ik de vriendin die mee was voor de gezelligheid of ze er volgend jaar weer bij is. Ik bedoel, zo’n avond schept toch een band. Ik ga zo maar eens de notulen uitwerken, anders blijft dit liggen. Zal ik dat van die winden nu wel of niet erbij zetten? Zou toch jammer zijn als dit soort nuttige informatie vergeten wordt…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares