Waarderen

Na een paar dagen afwezigheid zat ik gisteren weer achter de receptie bij mijn inmiddels favoriete bank in Amsterdam (ik mag geen namen noemen). Er was blijkbaar iets voorgevallen, want mijn collega zei ‘lees de mails maar’. Doordat ik bij Securitas in dienst ben, ben ik geen officiële collega van de bank, hoewel ik mezelf wel zo voel. Collega is een ruim begrip en voor mij zijn de mensen waar ik elke dag mee werk, mijn collega’s, ook al hebben we een andere werkgever. Als er iets niet goed gaat of is gegaan bij de receptie, krijgen wij dit via de mail te horen. Dit komt afentoe voor, en is uiteraard belangrijk, maar in de mail van vandaag zit iets niet fijns. Mijn directe collega zegt iets heel treffends: als we alleen maar mails krijgen met wat niet goed gaat, dan krijgen we nooit te horen wat wél goed gaat. Dit werkt negatief door in het team. Je bedoelt dat er dan nooit waardering wordt uitgesproken, zeg ik. Ja, precies. Ik kom er steeds meer achter hoe wezenlijk belangrijk waardering is. Het is onmisbaar en we hebben het allemaal nodig. Of zoals een vriendin zo treffend appte: we hebben allemaal liefde en waardering nodig.  Het valt mij op dat de mail even blijft hangen bij me. Ik ga een stukje in contractie en ik deel dit met mijn collega’s. Ik merk dat als ik ergens expressie aangeef, het dan ook snel weer weg is. Als ik later heerlijk aan het rond dartelen ben, hier en daar een kletsje maak en me opgewekt en blij voel, kies ik ervoor om niet meer mee te gaan in de energie van de mail. Ik wil wel mijn natuurlijke zelf zijn, zeg ik tegen mijn collega. Een andere collega die langs me loopt en mij hoort, begint te lachen. Ik weet van mezelf dat ik gevoelig (en opstandig) voor regels en ‘zoals het hoort’ ben. Best boeiend dat ik uitgerekend bij deze bank werk… Als om 19:00 mijn dienst is afgelopen, is het nog een drukte van jewelste. Er zijn twee borrels gaande, waarvan eentje vlak achter de receptie.  Ik sta in mijn gewone kleren bij de balie, net op weg naar de uitgang. Zo, dat ziet er héél anders uit, zegt een collega, terwijl hij naar mijn tijgerprint broek kijkt. Een stuk leuker. Ik begin te lachen. Tja, zeg ik, echt sexy is het niet, onze werkkleding. Ik klets nog even met een van de managers en spreek mijn waardering uit naar hem over iets. Een dag niet gewaardeerd, is een dag niet geleefd. Althans, niet vanuit een volle bevestiging van wie ik ben en wat ik breng, en daarmee iedereen om mij heen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares