Wall of love

Mijn collega komt iets wat gehavend op werk verschijnen vanmorgen. Ja, ik heb een blauw oog, zegt ze, maar ik heb het geprobeerd te camoufleren. Dat is niet helemaal gelukt, want ik zie het meteen. Je oogt kijkt verdrietig, zeg ik, wat heb je gedáán?! Nou, ik was dus het weekend op een gothic metal galic…….. (en dan volgen er nog wat woorden die ik niet ken en dus ook niet hier kan her-produceren) feest en toen…Ik onderbreek haar uitgebreide zin met een ‘halloooo’, en wijs met twee vingers naar mezelf, ‘dit hier is 40 jaar, ik niet begrijpen’. ‘En toen tijdens het moshen ben ik tegen een muur gegooid’. Het wát?! Moschen?! Hoe schrijf je dat, vraag ik er meteen achteraan, want ik voelde uiteraard een blogmoment opkomen. Is dat net als schuren, vraag ik. Moshen gebeurt tijdens een bepaald soort feest en dan gaat iedereen tegen elkaar aan ‘duwen’, met hun ellebogen enzo. Om een lang verhaal kort te maken, mijn collega was tegen een muur gegooid door een man en met haar gezicht en oog tegen een harde houten rand aangevallen. Maar normaal gebeurt dit niet. Nou, en toen hebben we nog een ‘wall of death’ gedaan, want dit vroeg de band. Een wall of wát?. Een wall of death, en ik kreeg een levendige presentatie van hoe dit in de praktijk gaat. Even kort door de bocht: alle feestgangers worden in twee groepen gesplitst en lopen vervolgens heel hard op elkaar in  om vervolgens, jawel, te gaan moschen. Maar heel soms moeten we elkaar knuffelen, zegt ze wat zachter.  Wat leuk, zeg ik, een wall of love! Ja, inderdaad, dat heet een Wall of love. Kijk, daar heb ik dan wél weer verstand van. Mmm, vraag ik me hardop af, ontstaan er dan ook relaties door al dat geknuffel…? Hier krijg ik, heel wonderlijk, geen antwoord op.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares