Operatie interview

Afgelopen zondag was ik naar ‘Operatie interview’ in de Balie, een mooi en nieuw initiatief van een vriend van mij, waarbij een ‘bekende Nederlander’ wordt geïnterviewd door drie mensen, elk tien minuten. De geïnterviewde weet voorafgaand niet door wie hij/zij geïnterviewd gaat worden en ook niet waarover. Best spannend dus. Deze eerste keer was burgemeester Eberhard van der Laan aan de beurt, die door twee journalisten en zijn eigen vrouw werd verrast. Met name de laatste was de grootste verrassing, en gaf voor mij het meest intieme interview. Na afloop liep ik naar huis en vroeg ik mij af of ik door dit event nu meer over Eberhard van der Laan te weten ben gekomen. En dan bedoel ik niet in zijn rol van burgemeester of politicus, maar als mens, als man. Mijn antwoord is nee. Heeft er een ware ontmoeting plaatsgevonden waarbij we een kijkje hebben gekregen in zijn hart, in zijn gevoelens, in zijn onzekerheden, in zijn angsten, in zijn man-zijn, in zijn eigen relatie met hemzelf, in zijn relatie met het leven, in zijn welzijn of waar hij wellicht ’s nachts van wakker ligt? Kortom, alles wat het met leven en mens-zijn te maken heeft. Mijn antwoord is nee. Hoe goed kennen we elkaar eigenlijk, vraag ik vandaag aan een collega, en wat laten we werkelijk aan elkaar zien? We hebben allemaal behoefte aan intimiteit, aan ontmoet en gezien worden, maar hoe leven we dit in ons dagelijkse leven? Eberhard had van tevoren aangegeven dat hij van nieuwsgierige journalisten houdt. Maar hoe komt het dat we tijdens een event als dit enkel en alleen nieuwsgierig zijn naar politiek, naar het burgemeesterschap, naar de zwarte pieten kwestie of naar de sociaal democratie? Is er niet zoveel meer om nieuwsgierig naar te zijn, vraag ik me af, niet alleen in onszelf, maar vooral ook naar elkaar? Ook tijdens dit event schieten we in een rol en ontmoeten we elkaar vanuit die plek. Boeiend om te zien hoe journalisten letterlijk veranderen als ze op de stoel van interviewer gaan zitten. En zo veranderen we allemaal, in verschillende situaties, binnen verschillende relaties, en op verschillende plekken. Maar hierdoor ontmoeten we elkaar niet. We hebben vaak een verwachting naar de ander, dat hij of zij zich maar moet openen of een keer een vraag moet stellen, maar doen we dit zelf wel?  Waarom niet zelf als eerste onze hand uitreiken en iets delen wat een opening biedt om vanuit eerlijkheid, menselijkheid en verdieping het gesprek aan te gaan?  Ik kan zo wel twintig vragen bedenken voor Eberhard, die niets met politiek of zijn rol als burgemeester te maken hebben. En ja, best spannend om die vragen te stellen, maar als die spanning er nou gewoon mag zijn? Mijn nieuwsgierigheid gaat voorbij de rollen en het plaatje wat we wellicht allemaal van hem hebben. Maar niet alleen van hem, maar ook van de mensen om ons heen. Vaak als er één hand wordt uitgereikt, gaan er twee harten open. Het zijn vaak de mensen met de grootste muur om zich heen, die het meeste behoefte hebben aan die hand. De keuze om die hand aan te reiken is aan ons, en niet aan de ander.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares