Welke roze wolk..?

De roze wolk bestaat niet, zo schrijft een journalist in het Parool vandaag in het katern ‘Kind’. Hoera! Wie zou die term bedacht hebben, vraag ik vandaag aan James, terwijl we in bad zitten. Vast iemand die zelf geen kinderen heeft, geef ik zelf als antwoord. James zoekt het antwoord meer in de marketing hoek. Ook al hebben wij nog geen kinderen, die roze wolk is bij ons nu al héél ver te zoeken. Dat krijg je, als je wat ouder (en hopelijk wat wijzer) bent en wat langer de tijd krijgt van het leven om je voor te bereiden en je (in mijn geval) soms eerlijk af te vragen waarom je het ook alweer een kind wil. Om te beginnen, waarom noemen ze het ‘op een roze wolk zitten’? Het lijkt mij dat er niets aardser is in het leven dan het mogen krijgen van een kind. De grootste reality check die er is, niet? Dus noem het dan ‘op de roze aarde zitten’, of ‘op roze voeten lopen’, dat klinkt een stuk minder zweverig. En dan die kleur, roze…..Waarom? Dat riekt een beetje naar discriminatie. Ik neig meer naar de kleur grijs. In het artikel staat dat tijdens de ’tropenjaren’ één op de drie relaties sneuvelt. Dat is best veel, vind ik. Maar zou dit alleen door die niet-bestaande roze wolk komen, dat lijkt me niet. Ik heb het idee dat veel jonge (nieuwe) ouders vergeten om goed voor zichzelf te zorgen, teveel verwachtingen hebben (ook van het krijgen van een kind) en dat de relatie met jezelf te weinig aandacht heeft gehad. Daar ligt, in mijn ervaring, het ware fundament. Hoe is de relatie met jezelf? Die relatie hoeft niet perfect te zijn, net als de opvoeding van je kind dat niet hoeft te zijn. Wat mij veel belangrijker lijkt, is of de relatie met jezelf eerlijk en liefdevol is, en dan volgt de rest vanzelf. En dat dit niet op een roze wolk is maar telkens in het hier en nu, en van moment tot moment, met afentoe een goeie dosis humor, dat lijkt mij al een mooi begin (en een behoorlijke uitdaging).

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares