Werkethos

Tijdens mijn weekend in Engeland ben ik enorm geïnspireerd geraakt door de vrienden om mij heen en hun level van commitment aan het leven, en in het bijzonder aan werk. Ik kon voelen dat hun commitment aan werk niets te maken heeft met hoeveel geld ze ermee verdienen,  voor de glamour en erkenning ervan of om te laten zien hoe goed ze wel niet zijn. Ik zag mensen die werken vanuit een impuls om at service te zijn en om dát te doen wat er nodig is. Dit laatste is nogal een radicaal verschil met dát te doen wat jij zo graag wil doen. Identificatie met werk komt dan namelijk snel om de hoek kijken…..Ik sprak mijn zus hierover en vertelde haar dat ik kon voelen dat ik vanuit thuis niet echt een sterk werkethos heb mee gekregen. Het belang van werken, waarmee je jezelf onderdeel maakt van het leven en onder de mensen bent, is bij mij lange tijd ergens blijven steken. Ik heb lange tijd gekozen voor een mate van comfort, hetgeen zich voornamelijk heeft geuit in parttime werken en zelfs ook periodes van niet werken. Ik sprak dit weekend een 16 jarig meisje dat 40 uur per week werkt in de zomervakantie en als ze straks weer naar school gaat, dit werk gewoon doorzet (en dan uiteraard wat minder uren). Ze maakt haar schoolwerk vroeg in de ochtend zodat ze na school weer aan het werk kan. Ze geniet van haar werk, dat kon ik zien, en ze straalde een enorm verantwoordelijkheidsgevoel uit. Wat deed ik toen 16 was, vroeg ik mij af. Het is boeiend om een onderwerp als ‘werk’ te nemen en te onderzoeken welke overtuigingen en idealen we hierover hebben. We hebben zoiets als een ‘werkweek’ gecreëerd om vervolgens een ‘weekend’ te hebben waarin we, meestal, een relief ervaren van de werkweek die we gehad hebben. Maar wie heeft dit eigenlijk bepaald…? Nu ben ik al langer gewend om in de weekenden te werken dus voor mij zijn deze niet heilig maar ik ben nu aan het onderzoeken waarom ik niet bijvoorbeeld 40 uur zou kunnen werken. En zoals mijn zus terecht zei: moet werk altijd gerelateerd zijn aan geld verdienen…? Maar werken vanuit een impuls om je dienstbaar op te stellen en dát te doen waar het leven om vraagt, dat is voor mij een ultieme vorm van commitment to life. Het gaat dan niet langer om mij (en de acceptatie en de erkenning en al die fijne behoeftes…) maar om te doen wat er op dit moment nodig is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares