Wie het kleine niet (waard)eert…

Deze week heb ik verschillende feestjes in mijn nieuwe appartement gehad. Nee, geen house-warming of etentjes met vrienden, maar feestjes met mezelf en de wasmachine, oven, volwassen ijskast (mét vriezer en groente la) en vaatwasser. Ik heb anderhalf jaar in een studio grootte postzegel in de Pijp gewoond met een vierdehands ijskastje en een kookplaat van toen Jezus nog klein was. Ik ging elke week naar de wasserette, wat een uitje op zichzelf was, en dat zat meteen in mijn systeem. Mooi om te zien hoe snel dingen kunnen wennen, waarbij het een keuze is om te accepteren dat sommige dingen even zijn zoals ze zijn. Ik had die kleine ruimte nodig om te broeden, groeien en te ontwaken, net zoals een kuiken dat doet. Maar nu staan diezelfde dingen er nét even anders voor, want ik woon nu niet meer in een ei, maar in een ruim appartement met uitzicht over het water en Artis. Het voelt als een nieuwe geboorte. In de vroege ochtend hoor ik de apen wakker worden en geniet ik van de loop- en zitruimte die ik heb. Voor velen van ons is het doen van een wasje volkomen normaal, en we staan daar waarschijnlijk niet bij stil. Maar ik wel, deze week. Ik heb nog nooit met zoveel plezier en aandacht een wasje gedaan. En dan de oven. Ik heb anderhalf jaar de meest feestelijke ovenhandschoenen gehad, maar nooit kunnen gebruiken. Tot deze week. Kip en groentes uit de oven stonden woensdag op het menu en alleen de geur al van zo’n dampende oven, heerlijk! En dan de vaatwasser. Mijn glazen hebben nog nooit zo gestraald. De ijskast maak ik elke keer nog met zoveel plezier open, gewoon om te zien hoeveel ruimte ik heb. En de vriezer…..die heb ik nog niet eens gebruikt. Hele basale en dagelijkse dingen beschrijf ik hier, maar voor mij op het moment hele feestelijke dingen. Als iets er even niet is geweest, is het extra fijn als het er wel weer is. Het lijkt wel alsof ik het dan weer extra kan waarderen, waarbij ik me nog meer bewust word van hoe goed ik het heb. Waarderen we de kleine dingen in het leven nog voldoende, vraag ik mijzelf vandaag af. Niet alleen de wasmachine, oven of een mooi uitzicht, maar al die dingen, die we zo normaal zijn gaan vinden. Niks mis mee, om afentoe even stil te staan bij alles wat er wél is, en dat extra te waarderen. Of dit nu je ijskast is, de mensen om je heen, de plek waar je woont, je gezondheid, je lichaam, je werk of je collega’s. Dat wat we dagelijks doen, zien, ontmoeten of mee zijn, krijgt snel iets automatisch en het etiket ‘normaal’. Mooi om juist dat kleine groots te waarderen.  Die waardering verspreidt zich dan als een olievlek in je leven. Niet alleen in dat van jou, maar ook van anderen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares