Yoga als vlucht

Ik heb lange tijd behoorlijk fanatiek aan yoga gedaan. Ik vond het eerst drie keer niks, en dit was, ironischerwijs, toen ik aan het reizen was in India. Vooral die mensen die in het openbaar op hun hoofd gingen staan of ergens op een rots hun been in hun nek legde, vond ik ronduit aanstellerig. Totdat ik jaren geleden met een vriendin mee ging naar haar yogales in de Pijp bij Unlimited Health, en toen was ik verkocht. Het was yoga, yoga en verder niets. Ik stroomde over van de energie, zong het hardste ‘aum’, mijn lichaam voelde heerlijk strak aan, ik werd steeds leniger en zonder moeite ging ik zelfs naar de ochtendles van zes uur. Ook als ik geen zin had, ging ik toch. That’s the spirit, toch? In de Pijp hield ik het een aantal jaren vol, totdat het niet meer goed voelde. De leraar was behoorlijk fanatiek (net als ik) en soms ronduit bot (niet tegen mij, ik was uiteraard zijn lieveling…), en alles wat ‘niet yoga proof’ was, werd door hem verbannen. Ik begon wat om me heen te kijken en via wat omwegen vond ik mijn nieuwe yoga stek in de Willemstraat in de Jordaan. Fijne lessen, fijne leraren, wel pittig, en alles leek er iets rustiger aan toe te gaan. Ik hoefde niet zo hard en wild te ademen als in de Pijp en daarbij was er ook ruimte voor humor. Op zich ook weleens prettig….Het fanatieke zat er bij mij nog steeds in (hoe verrassend) dus ook hier kwam ik een tijd meerdere keren per week. Ik bleef strak en lenig, en met voldoende oefening ging mijn lichaam steeds meer haar grenzen verleggen. Althans, nu terugkijkend, deed mijn lichaam dit of wilde mijn hoofd dit graag? Ik kreeg wat last van mijn knie, dit bleek omdat ik de oefeningen hier en daar niet helemaal goed deed maar dit was mij nooit goed uitgelegd. De lessen zaten tjok vol dus voor persoonlijke aandacht was er minder ruimte. Daarbij ging de les soms zó snel, dat ik het best lastig vond om de houdingen goed uit te voeren. Ik was behoorlijk resultaatgericht en vond het belangrijk ‘om verder te komen’. Inmiddels nam ik mijn yoga practice ook mee met vakantie en tijdens mijn India reis met James en tijdens onze Bali avonturen, heb ik menig yoga lesje gevolgd. Zeg maar gerust dagelijks. Lekker warm, lekker intensief. Ook toen ik vorig jaar onderrugpijn kreeg bleef ik rustig doorgaan. Wellicht dat yoga verlichting zou brengen….? Dat deed het niet. Van de Willemstraat nam ik ook afscheid, ik voelde dat mijn lichaam rustiger wilde bewegen. Dus ging ik op zoek naar een (in mijn ogen) hele rustige vorm van yoga bij de Rozengracht. Dit voelde in eerste instantie heel goed en het was heel wonderlijk én confronterend om te ervaren dat ik eigenlijk helemaal niet zo rustig was als ik altijd gedacht had. Al die jaren van yoga hadden wellicht wat orde in mijn hoofd aangebracht maar in mijn lichaam zeer zekers niet. Het fanatieke was een stuk minder, ik ging nog maar één keer per week, en ik keek al minder om me heen naar anderen hoe zij het deden (en wat zij beter konden dan ik). Lange tijd in één zelfde houding blijven was een behoorlijke uitdaging. Wie had er gezegd dat yoga leuk was? Ik voelde voornamelijk frustratie en anxiousness. Mijn onderrugpijn bleef en de yoga, hoe jammer ook, leek niet echt een positieve bijdrage te leveren. Via een aantal lesjes pilates volgde ik uiteindelijk helemaal geen lessen meer. Niets. Ik en geen yoga? Had me dit twee jaar geleden gezegd en ik had je, al staande op mijn hoofd, uitgelachen. Ik doe inmiddels al maanden aan geen enkele sport, les of andere vorm van beweging (behalve wandelen en fietsen) en het voelt ge-wel-dig. Wat een bevrijding. Vroeger moest ik sporten van mezelf, moest ik zoveel keer per week naar yoga, en ging de yogamat overal mee naar toe. Nu moet ik even helemaal niets en mijn lichaam, die vindt dat fantastisch. Het krijgt eindelijk de rust waar het al die tijd heel geduldig op heeft zitten wachten. Ik kan nu hardop schrijven dat mijn gehele yoga avontuur een behoorlijke vlucht is geweest om niet te hoeven voelen waarin ik zwaar over grenzen ben gegaan en ik niet liefdevol naar mezelf ben geweest. Luisteren naar wat mijn lichaam wil en nodig heeft, dat is mijn nieuwe mantra. Ok, eerlijk toegeven, die platte buik en strakke yoga kont is een fijne erfenis waar ik zeker blij mee ben. Ook ík heb een hardnekkig stukje vrouwelijke ijdelheid… ( :

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares