Yoga doen of zijn

Ik heb vele fases in mijn leven gekend, en eentje daarvan was mijn spirituele fase. Ik was zoekende, had het gevoel dat er iets miste en deed hard mijn best mezelf te vinden. Ik deed dit op plekken waarvan ik nu denk: what was I thinking? Ik leefde in die tijd veel in en met mijn hoofd en het leek mij een goed idee om aan yoga te gaan doen. Dat vond ik niet alleen spiritueel, maar het gaf me ook een identiteit (en een gespierde buik). Maar wat is yoga eigenlijk?

Ik was in die tijd behoorlijk fanatiek, dus zat ik al snel vier keer per week op een yogamat in een kelder in de Pijp. Ik viel af, alhoewel ik dat niet nodig had, maakte aparte ademhalingsgeluiden, werd gespierder en kreeg meer energie. Mijn onrustige gevoel en het gevoel van iets missen bleef, maar daar was geen aandacht voor op de mat. Dus zocht ik verder. Vele verschillende yoga soorten heb ik uitgeprobeerd. Ik snuffelde hier, ik snuffelde daar, leerde om op mijn hoofd te staan en nam mijn yoga fanatisme ook mee naar India, waar ik toen regelmatig verbleef. Ik was erg gericht op mijn lichaam, hoe ver ik kon strekken, hoe lang ik in een houding kon blijven staan en keek graag om mij heen hoe anderen het deden. Ik zat weliswaar alleen op mijn mat, maar in mijn hoofd was ik niet alleen, en al helemaal niet in dit moment. Het onrustige gevoel bleef en het gevoel van missen ook, dus zocht ik verder. Ik ging naar de warme yoga, naar de rustige yoga en naar de nóg rustigere yoga, totdat ik de reflectie kreeg dat ik de yoga gebruikte als afleiding. Na jaren van yoga was ik nog steeds zoekende, had ik last van anxiety, accepteerde ik mezelf niet en had ik nog steeds het gevoel dat ik iets miste. Ik had een super strak lichaam en kon met het grootste gemak mee doen met de houdingen, maar zodra ik van mijn yogamat stapte, was ik weg bij mezelf. Weg bij mezelf en bezig met het volgende.

Yoga gaat toch om eenheid, één zijn met jezelf, in elk moment van de dag? Yoga gaat toch om contact met je lichaam, en om die diepe stilte die in mij zit te omarmen en daarmee de wereld te betreden?  Waarom voelde ik dat dan niet, terwijl ik zo veel aan yoga deed? De meeste dagen werd ik met een onrustig gevoel wakker, verre van stil, noch in mijn hoofd, noch in mijn lichaam.

De afgelopen jaren heb ik geleerd dat yoga niet iets is wat je doet, maar wat je leeft. Yoga heeft voor mij niets met een yogamat, sauna, India, downward facing dog of een retreat te maken. En al helemaal niet óf en hoe lang je op je hoofd kan staan. Yoga zit in elk moment en daar oefen ik elke dag mee. Eén keer in de week doe ik een esoteric yoga les, die ik volg via het internet, terwijl ik thuis op de bank lig met kussens en dekens. Tijdens dit uur lig en zit ik, en doe ik vrijwel niets. Het gaat namelijk niet om doen, maar om mijn kwaliteit van zijn. Toen ik ermee begon, werd ik enorm geconfronteerd met mijn onrust. Ik vond het saai, wilde wegrennen, vond de lerares ronduit irritant en snakte naar actie. Ik kon niet met mezelf zijn en had afleiding nodig om het huidige moment te ontwijken.

Inmiddels doe ik elke dag aan yoga, met vallen en opstaan. Zonder mat, maar gewoon hier in mijn stoel, terwijl ik deze blog typ. Of terwijl ik kook, met iemand praat, naar mijn werk loop of in bed stap. Dan ben ik stil en met mezelf. Niemand die kijkt, niemand om mezelf mee te vergelijken, geen ingewikkelde houdingen, geen muziekje, geen wierook, niets om te bereiken en met een buik die wat boller staat, omdat ik deze steeds minder inhoud. Het onrustige gevoel is voor een groot deel verdwenen en het gevoel dat ik iets mis ook. Als ik in yoga ben, valt er namelijk niets te missen en is er niets om onrustig over te zijn.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares