Zachte drugs

Als er in Nederland jaarlijks één miljard euro over (en onder) de coffeeshop toonbank gaat aan soft drugs, hoeveel mensen zouden dat zijn, die zichzelf uit de realiteit van het leven roken? We hebben het nog steeds over softdrugs, als het gaat over hasj en wiet, maar zo zacht zijn die drugs niet. Het lijkt wel alsof we het roken van een joint als minder ‘erg’ beschouwen door deze benaming. Ik vraag me af of ons lichaam er ook zo over denkt, als we dit aan haar zouden vragen. Ik woon zelf in de Pijp, rook dagelijks wietlucht op straat en heb als overburen een coffeeshop. Ik sta daar bijna niet meer bij stil, omdat het de norm is in Amsterdam. Er liepen laatst toeristen voor me en die kunnen soms weer die kinderlijke onschuld hebben als het om ons gedoogbeleid gaat in Nederland. Is dat een échte coffeeshop, hoorde ik een wat oudere man fluisteren. Ja, pap, zij zijn dochter. Dus zo’n plek waar je geen koffie krijgt maar alleen maar komt om te roken? Ik hoorde het aan en kon zijn verwondering volledig plaatsen. De Belastingdienst, zo lees ik, maakt geen enkel onderscheid tussen coffeeshops en andere horecagelegenheden. Dat er in beide locaties koffie wordt gedronken maar dat er bij coffeeshops drugs wordt gebruikt, maakt blijkbaar voor de belasting niet uit. Geld is geld, als er maar betaald wordt. Ik zeg dat ik er bijna niet meer bij stil sta, en toch kies ik ervoor om dat wel te doen. Waarom? Omdat ik na het lezen van zo’n artikel me bedenk dat we het hier over mensen hebben, ook al wordt er alleen geschreven over euro’s en kilo’s. Ik ben die toeristische verwondering kwijtgeraakt en heb me erbij neergelegd dat dit nu eenmaal ons beleid is. Maar dat klopt niet. Mag ik me niet blijven verwonderen? Als we ons neerleggen bij de norm, en geen vragen meer stellen, waar zeg ik dan stilletjes ja tegen? Als er één miljard euro wordt omgezet aan zachte drugs, dan is de kans groot dat we allemaal wel iemand kennen die rookt. Coffeeshops kunnen alleen bestaan als er een behoefte is. Dan komt het coffeeshopbeleid opeens een stuk dichterbij, als we het om mensen laten gaan. Want wie zijn die mensen en wat maakt dat ze ervoor kiezen om zichzelf uit de waan van de dag te roken. Ik heb een tijdje tegenover een bekende coffeeshop gewerkt en wilde er eerst niets mee te maken hebben. Ik liep er met een grote boog omheen, voor zover dit mogelijk was in die kleine steeg. Ik vond er wat van, en deed net of het er niet was. Dat doe ik echter niet meer, want dan leef ik net zo goed in een illusie. Het oordeel is weg, en hiervoor is begrip en betrokkenheid in de plaats gekomen. Wetende dat dit een maatschappelijk probleem is, waarvan ik onderdeel ben. Mijn zachte drug mag dan wel geen joint zijn, maar er zijn velen manieren om onszelf te verdoven. De vraag is, wat maakt dat we dit nodig hebben?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares