Zaligmakend

Het afgelopen weekeinde was een dolle boel hier in Portugal. Naast een voetbaloverwinning voor Lissabon en het winnen van het songfestival was ook de Paus in het land voor een  bliksembezoek. Het weekend van de eigenaar van onze airbnb stek kon niet meer stuk. En dan zijn wij er ook nog, zeg ik triomfantelijk tegen hem. Via verschillende media en monden was het nieuws over het bezoek van de Paus ons al ter ore gekomen, maar we wisten eigenlijk niet zo goed waarom hij kwam. Lang leve het internet, dat wél alles weet. Hij komt wat kinderen zalig verklaren, zegt vriendlief tegen mij. Iets met een verschijning van Maria en het voorspellen van de Eerste Wereldoorlog. Kinderen, zeg ik, Eerste Wereldoorlog, hoe kan dat nou? Je moet eerst dood zijn lieverd, voordat je zalig of heilig wordt verklaard. Oh ja, dat is ook zo. Een logica die mij volstrekt onduidelijk is.

In een artikel over zijn bezoek lees ik dat je inderdaad eerst zalig wordt verklaard om vervolgens pas heilig verklaard te worden. Zalig en heilig, het is me wat. In beide gevallen moet je inderdaad overleden zijn. Het doet me denken aan de waardering die we vaak voor mensen hebben, nadat ze pas overleden zijn. Of dat we nog van alles willen zeggen, en vaak hele lieve dingen, als iemand er niet meer is. Het is als de mosterd die na de maaltijd komt: daar heb je ook niets aan. Waarom gaan we niet ten volste voor de mosterd tijdens onze maaltijd?

Het hele zalig en heilig verklaren voelt voor mij als iets wat niet langer van deze tijd is. Het is meer een mediacircus dan dat het werkelijk iets toevoegt aan de evolutie van ons mens zijn. Daarbij wekt het de indruk dat bepaalde mensen ‘belangrijker’ zijn dan anderen of een bepaalde gave hebben, terwijl dit niet waar is. De woordvoerder van de Paus zegt dat dit bezoek extra bijzonder is, omdat de kinderen arm waren en bovendien analfabeet. Ook dat doet er niet toe en creëert separatie. Deze tijd heeft geen heiligverklaringen nodig en daarmee de illusie dat we anders of beter zijn, maar juist de verbinding in het hier en nu. Gewoon, terwijl we nog in levende lijve zijn. Pak die mosterd tijdens elke maaltijd en ben in verbinding met de persoon naast je. Of dit nu je partner, collega, familie of een persoon bij de bushalte is. Het feit dat die persoon er is, én dat jij er bent, is al meer dan zaligmakend.  Daar hebben we echt geen verklaring van de Paus voor nodig. En ook niet een overlijden.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares