Zeepjes

Aan het einde van de middag gaat de deurbel. Ik doe open en drie kinderen die op ons hofje wonen staan met grote vragende ogen voor onze deur. Mijn buurmeisje vraagt meteen of ik zeepjes wil kopen. De andere twee, broer en zus van een paar huizen verderop, laten vol trots hun plastic zak met zeepjes zien. Het is voor de kinderen in Afrika, zegt een van de drie. Ja, knikken ze alledrie, voor de kinderen in Afrika. Ik kijk naar Wolf (5 jr) en ik smelt. Ik heb een totale zwak voor dit jochie. Al meteen vanaf het begin dat ik op het hofje kwam wonen. Wat is het dan met de kinderen in Afrika, vraag ik ze. Nou, die hebben toch honger enzo, antwoordt mijn buurmeisje. Kijk, mijn oma heeft zeepjes gemaakt. Je oma? Er wordt een zeepje onder mijn neus gedrukt en ik vraag me ten zeerste af of deze door een oma is gemaakt. Bij een ander zeepje zie ik duidelijk een hotelnaam erop staan. Ze zijn maar 20 cent, zegt Wolf. Mijn hele lichaam zegt nee, niet kopen, want ik heb niets met goede doelen omdat ik de waarheid er niet achter voel. Ik wil graag een eerlijk voorbeeld geven aan deze kinderen maar dan kijk ik naar Wolf en dan ik zwicht. Ik kan tegen hem geen nee zeggen. Al zou hij mij een hondendrol verkopen, dan zou ik ook betalen. Ok, ik koop er vijf zeg ik, en haal één euro uit de spaarpot. Vol trots lopen ze naar de volgende deur en ik hoor ze zeggen dat ze nu al twee euro hebben. Ik heb nu vijf zeepjes die ik met een beetje geluk niet ga gebruiken. Ik ben benieuwd wat er met mijn euro gebeurt. De kans is groot dat die nooit in Afrika aankomt maar dat vind ik helemaal niet erg. Wie weet gaat James zijn schoen nog zetten, dan heb ik iets om erin te doen..

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares