Zelf doen

Ik help mijn vader om zijn trui uit te trekken, zodat ik zijn arm kan masseren. We zitten samen aan de eetkamertafel en nemen het leven door. Niet het grote, meeslepende leven, maar het kleine allesomvattende leven van vandaag. De koetjes en de kalfjes, de ditjes en de datjes en verder dat wat er in het moment naar boven komt.  Soms komt er niets naar boven en dan is het simpelweg de kunst om te zijn. Ik wil graag naar de kapper, zegt mijn vader. Prima, dan maken we een afspraak. Zal ik het nummer even googelen?

Het is verleidelijk om iemand die in een rolstoel zit te willen helpen, ook als de persoon die erin zit hier niet om vraagt. Als mijn vader zijn trui weer aantrekt, wil ik in eerste instantie meteen gaan helpen. Ik stop mezelf en observeer. Mijn vader kan prima zijn eigen trui aantrekken. Ik help hem met de details, meer niet. De trui zit wat scheef, maar wat doet dat er eigenlijk toe. Ik frunnik wat aan zijn kraag en trek de achterkant van zijn trui recht. Ik merk hoe diep het willen helpen syndroom in mij geankerd zit. Zoveel mensen heb ik willen helpen, ook als er ze niet eens om vroegen. Sympathie was lange tijd mijn tweede naam.

De behoefte om te willen helpen, fixen, adviseren, moederen of veranderen heb ik behoorlijk losgelaten. Het geeft me een groot gevoel van ruimte, vrijheid en voornamelijk rust. Ik hoef niet met wijze en intelligente adviezen of oplossingen te komen, want meestal weet iedereen zelf héél goed wat er nodig is. Het is misschien niet wat ik nodig heb en soms denk ik weleens ‘zou je dit nu wel doen’, maar dat doet er niet toe. We maken allemaal onze eigen keuzes. De kunst is om te observeren en heel veel te houden van. Ook al kiest iemand iets waarvan ik denk ‘zou je dit nu wel doen’.

De helper, de fixer en de oplosser in mij zijn met pensioen en dit bevalt me prima. Ik hoef het leven niet op te lossen voor anderen. Het mooie is, het bevalt niet alleen mij prima, maar ik merk ook wat het doet bij anderen. Ik heb al een paar keer gehad aan de telefoon dat iemand mij vroeg ‘Mariette, ben je er nog?’. Ja, zeg ik dan, ik luister. Of zoals laatst, waarbij iemand een half uur haar verhaal deed. Zo, dat was fijn, even ventileren, zei ze na afloop. Als mensen ergens mee zitten, is de verleiding groot voor mij om met dé oplossing te komen. Vooral zo’n intelligente, waardoor ik weer een stukje erkenning krijg. Het leuke is, de oplossing is er al. Die mag alleen de ruimte krijgen om gezien te worden.

Mijn vader zet zijn afspraak met de kapper in zijn agenda. Ik vraag me af of het een handig tijdstip is, maar ik laat het los. We kunnen altijd nog een keer bellen. Mensen dingen zelf laten doen, is een groot goed. Neutraal én betrokken aanwezig zijn is voor mij het nieuwe zwart. Het geeft niet alleen veel rust, maar ik houd er ook veel energie aan over.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares