Zijn met wat er is

Wat is het toch lastig afentoe om te zijn met wat er is. Gisteren voelde ik een gevoel van rouw, wat ik maar tot op zekere hoogte wilde voelen. Ik ben gaan observeren wat ik zoal ga doen als ik niet mijn verdriet wil voelen en dat is best geestig (en wellicht voor velen herkenbaar). Het eerste wat ik ga doen, is naar de keuken lopen. Ik heb  hier dan eigenlijk niets te doen, maar ik ga daar dan rond dolen, een beetje staan, om te beslissen of ik iets zal gaan snacken of niet. Het boeiende is, emo eten is emo eten, ook al doe je het niet met taarten, koekjes en drop. Mijn emo eten zijn mijn befaamde amandel nootjes en tortilla chips. Geweldig comfort food waarmee ik dát wat ik niet wil voelen, weg eet. Soms loop ik de keuken weer uit, om vervolgens na 5 minuten wéér naar de keuken te lopen, om alsnog iets te gaan eten. Mijn tweede gewoonte is mijn telefoon. Heb ik nog emails? Nee, ok. Melding op Facebook? Nee, ook niet. James maakt in de weekenden altijd heerlijke groentesoep en hier stopt hij soepballetjes in uit blik. Die zijn eigenlijk behoorlijk ranzig, maar oh zo lekker. Zijn alle ballen op, riep James nogal teleurgesteld gisteren toen hij een kom met soep pakte. De gehaktballetjes heten sinds gisteren mijn comfort balletjes…..Tv is ook een fantastische “ik wil niet voelen afleider”, alleen deze hou ik maar kort vol, met name omdat ik de laatste tijd steeds minder tv kijk. Toen James met een bakje pinda’s kwam aanzetten, was de verleiding te groot. Ik ben even aan het emo eten, zei ik. Lang leve de kracht van het nomineren, met andere woorden, gewoon eerlijk te zeggen wat er aan de hand is en hoe je je voelt. Uiteindelijk ben ik op de bank gaan zitten, even helemaal niets. Kan ik iets voor je doen, lieverd, vroeg James. Nee dank je wel, ik ben nog steeds verdrietig en het is belangrijk dat ik dat even voel. Daarna was het weg, heb ik heerlijk geslapen en voel ik mij vandaag super mooi, kwetsbaar en bij mezelf. Totale overgave, aan mezelf, aan wat er is en aan wat ik voel, het is zo krachtig. Of, zoals dit weekend iemand zei: a woman’s true power is in surrender. 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares