Zin in Zoet

Vanmorgen stond ik beneden voor ons grote raam, uitkijkend op ons hofje. Opeens dook er een buurvrouw voor het raam die een chocolade paasei verstopte achter ons bankje. Ik dacht nog even, wat lief, die legt ze daar voor ons neer. Niet. Na tien minuten was het hofje bezaaid met kinderen en hun ouders, op zoek naar eieren. Dit blijkt een jaarlijks paastafereel te zijn. Ook ik heb gisteren eieren verstopt in de tuin bij mijn ouders, die binnen een mum van tijd gevonden werden door alle neefjes en nichtjes. Nu ze wat ouder zijn, is het zoeken appeltje eitje. Ook op het werk hebben we mandjes met paaseitjes, naast de bakken met zoete hartjes, tumtummetjes, koffieboontjes en zoethout. En oh ja, we verkopen ook nog vier soorten taarten, cakes, muffins en brownies. Bij mijn familie waren er chocolade paaseitjes (in alle soorten en maten), schuimpjes, groot en klein, gekleurde eitjes, paaskoeken, een paascake, een paastaart, nog een taart, nog een leftover taart van een verjaardag en snoepkuikentjes. Ook als je geen zin in zoet hebt, dan is er overal zoet. Met feestdagen lijken er geen grenzen te bestaan. Hoe was dit 50 jaar geleden, vraag ik me af. Of 30 jaar geleden. Toen was er veel minder zoet, en aten we dus ook veel minder suiker. Volgens hebben we dat best prima overleefd. Het lijkt wel alsof we in de afgelopen decennia massaal aan het snoepen zijn geslagen. Alsof er een suikerbom is ontploft. Waar komt dit toch vandaan, vraag ik me af. Het is er, ó-ve-ral, in your face, voor het grijpen. Het lijkt wel alsof we iets willen camoufleren of opvullen met al dat zoet. Ons lichaam heeft het niet nodig, dus het komt voor uit een andere behoefte. Voor ouders lijkt het mij een ware kriem, dit soort feestdagen en die overdaad aan zoet(houdertjes). En altijd is daar weer het bekende excuus: maar dat is toch gezellig, dat hoort er toch bij. We hebben wel heel veel nodig, vind ik, om het gezellig te hebben.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares