Zoethoudertje

Volgens mij zou ons kind moddervet zijn, opper ik tegen James als ik triomfantelijk met mijn twee net gekochte hondenbotten uit de lokale keurslager loop. In een spontane impuls roep ik bij de vleesjuwelier of hij ook hondenbotten verkoopt…Meneer de slager is net vlees aan het snijden en laat mij twee vers gesneden botten zien. That will do…Terwijl we naar huis rijden, zit ik me te verheugen om de botten aan de honden te geven. Heerlijk om die beesten straks helemaal door het dolle te zien. Het is inmiddels drie uur later en we hebben de honden niet meer gezien of gehoord. Volledig in hun nopjes. Moeten we vaker doen, zeg ik tegen James. Ok, die botten zijn niet van suiker gemaakt maar toch, ik merk dat ik het leuk vind om de honden te verwennen. Oei, ik lijk toch meer op mijn moeder dan ik dacht. Die botten zijn heerlijke zoethoudertjes. Tussendoor geef ik ook ‘hondensnoepjes’, bijvoorbeeld na het wandelen. Waarom? Tja, gewoon, lekker even verwennen. “Ik weet dat mijn zijn voldoende is, maar ik vind het toch wel héél leuk om die botten te geven”. James moet lachen en kijkt toe hoe ik met veel enthousiasme de botten aan de honden geef. Ik had vriendin E. nog aan de lijn, die nu ook op vakantie is, en toen hadden we het ook over zoethoudertjes. Hoe je ‘even’ een ijsje geeft aan de kinderen (het is immers vakantie), en iets later weer een zakje chips, en zo gaat het maar door. Of het nou botten of ijsjes zijn, het zijn allemaal zoethoudertjes. Even een verwenmoment, even een kortstondige vreugde (in de mond wel te verstaan), een beloning, of even iets snacken om niet te hoeven voelen, en dan op naar het volgende hoogtepunt. Wat is jouw zoethoudertje, vraag ik aan James. IJsjes, roept hij. En sigaretten. Oh nee, die niet meer…. Die van mij nootjes en tortillachips, ik ben meer van de zouthoudertjes. Zout of zoet, het maakt niet uit, het is dezelfde energie. Die fixatie op onze mond, het blijft boeiend. Met name tijdens de vakantie komen dergelijke fixaties behoorlijk aan het licht. Onder het mom van ‘het is toch vakantie’ lijkt er van alles te mogen en bevinden we ons in een grenzeloos gebied. De honden waren vanmorgen in ieder geval intens gelukkig. Het was echter van korte duur, want zodra de botten op waren, stonden ze te trappelen voor een wandeling…….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares