Zwemmen

Ik zwem nu twee keer in de week met mijn vriendin S.  in het zwembad in Amstelveen. Daar is zo’n heel fijn doelgroepenbad waar normaliter alleen badmuts bejaarden, lichamelijk gehandicapten of diplomaloze kinderen met hun moeder zwemmen. Sinds kort zwem ik daar ook, want het is er lekker warm en rustig en ik kan er overal staan. Vriendin S. en ik hebben elkaar helemaal gevonden in het warme bad en zij is ook een beetje mijn zwemcoach. Ik leer nu pas écht zwemmen. Ik oefen vaak met een plankje, zodat ik mijn benen wat extra train. Die zijn niet meer zoveel gewend, behalve dan dat ik regelmatig wandel en op mijn werk altijd in beweging ben, maar dat is toch anders. Het is boeiend om te ervaren hoe diep overtuigingen zitten, in dit geval rondom sporten, lichaam en resultaat. Waar ik sporten altijd heb ervaren als moeten en vanuit een niet acceptatie van mijn lichaam (er kon altijd iets strakker, platter, dunner of gespierder), mag ik nu ervaren hoe het ook kan. Dit wil echter niet zeggen dat die overtuigingen er niet meer zijn…. Laatst was ik met mijn plankje in de weer en dan komt toch die gedachte in mij op: mmm dit is wel goed voor strakkere billen. Bam, daar is ‘ie weer, in my face. Wat is er mis met mijn billen…? Mijn vriendin had precies hetzelfde. Zwemmen zonder enkele vorm van resultaat of dat er iets moet veranderen, het blijft een uitdaging. Maar de grootste uitdaging is acceptatie, acceptatie van mijn lichaam. Het lijkt wel alsof het laatste stukje het hardnekkigst is…Gisteren was ik in Hattem en zag ik al die kids in het zwembad spelen en stoeien. Nul resultaat, alleen maar vreugdevol zwemmen en zichzelf zijn in het water. Heerlijk!

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares